Куҷо бо он табиби ҷони ҳарифони ҳол ман гӯйанд

کجا با آن طبیب جان حریفان حال من گویند

Ки гар бошад маҷол ӯ ҳадис хештан гӯйанд

که گر باشد مجال او حدیث خویشتن گویند

Насузад дили бадаради каси магари ӯро ки дардӣ ҳаст

نسوزد دل بدرد کس مگر اورا که دردی هست

Марои ҷони сӯзад аз ҷое сухан аз кӯҳкан гӯйанд

مرا جان سوزد از جایی سخن از کوهکن گویند

Куҷои сарви он забон дорад ки гуяд чун қади ёрам

کجا سرو آن زبان دارد که گوید چون قد یارم

Магари он безабонро мардум аз боло сухан гӯйанд

مگر آن بی زبان را مردم از بالا سخن گویند

Барояд хушки лаб чун ман даҳони ғунчагар бо ӯ

برآید خشک لب چون من دهان غنچه گر با او

Ҳадиси оташи ангези ту эй ширин даҳан гӯйанд

حدیث آتش انگیز تو ای شیرین دهن گویند

Фиғони булбулони аҳлӣ на биўҷҳӣ буд гуё

فغان بلبلان اهلی نه بیوجهی بود گویا

Ки шарҳи доғи ман гулҳо бмрғон чаман гӯйанд

که شرح داغ من گلها بمرغان چمن گویند