Нест ҷон рафтан ки нур аз чашм равшан ме равад

نیست جان رفتن که نور از چشم روشن می‌رود

Ин буд кони нури чашм аз дида ман ме равад

این بود کان نور چشم از دیده من می‌رود

Даст ман гиред ё домон ӯ каз рафтанаш

دست من گیرید یا دامان او کز رفتنش

Поем аз ҷо , сабрам аз дил , ҷонам аз тан ме равад

پایم از جا، صبرم از دل، جانم از تن می‌رود

Ҳамчуи барқ аз дида рафт он шӯхи хирмани сӯзи ман

همچو برق از دیده رفت آن شوخ خرمن‌سوز من

Ваа ки аз оҳи даруни дӯдам ба хирман ме равад

وه که از آه درون دودم به خرمن می‌رود

Доман чун доман саҳрост доими лолаи зор

دامن چون دامن صحراست دایم لاله‌زار

Бас ки хӯни дили зи чашмам то ба доман ме равад

بس که خون دل ز چشمم تا به دامن می‌رود

Чашми мо гулшан шуд аз хӯни ҷигар ва он срўноз

چشم ما گلشن شد از خون جگر و آن سروناز

намегузорад чашми моу сӯй гулшан ме равад

می‌گذارد چشم ما و سوی گلشن می‌رود

Халқ пиндоранд котш дар сарой ман фитод

خلق پندارند کآتش در سرای من فتاد

Шаб чу дӯди дили зи оҳами сӯй равзан ме равад

شب چو دود دل ز آهم سوی روزن می‌رود

Сӯии гулшани он парӣ бо мардум бегона рафт

سوی گلشن آن پری با مردم بیگانه رفت

Аҳлии девона аз ҷавраш ба гулхан ме равад

اهلی دیوانه از جورش به گلخن می‌رود