Зон парии моро дили девона расво ме кунад

زان پری ما را دل دیوانه رسوا می‌کند

Ин чаҳ расвоӣаст ин девона бо мо ме кунад

این چه رسوایی است این دیوانه با ما می‌کند

эй ки май гӯйии зи афғон чанд ғавғо ме кунӣ

ای که می‌گویی ز افغان چند غوغا می‌کنی

Ман хамӯшам ишқ ӯ дар сина ғавғо ме кунад

من خموشم عشق او در سینه غوغا می‌کند

Ёри пурвои шаҳидони муҳаббат кӣ кунад

یار پروای شهیدان محبت کی کند

Садҳазорон куштааст онҷо ки парво ме кунад

صدهزاران کشته است آنجا که پروا می‌کند

То бисӯзад хирмани сабри марои он шаҳсавор

تا بسوزد خرمن صبر مرا آن شهسوار

Наъли асбаши оташӣ аз санг пайдо ме кунад

نعل اسبش آتشی از سنگ پیدا می‌کند

Лаъли он ширини даҳонро хандаи ҳам дар чошнӣ аст

لعل آن شیرین‌دهان را خنده هم در چاشنی است

Қатъи ҷонами он лаби ширин на танҳо ме кунад

قطع جانم آن لب شیرین نه تنها می‌کند

Изтироби ман чу мурғи бсмл ӯро хуш буд

اضطراب من چو مرغ بسمل او را خوش بود

Ман ба хӯн май ғлтм ва он ма тамошо ме кунад

من به خون می‌غلتم و آن مه تماشا می‌کند

Ҳамчуи оҳӯ май рманд аз ошиқони хубони шаҳр

همچو آهو می‌رمند از عاشقان خوبان شهر

Аҳлӣ аз ин ғам чу маҷнӯни рӯ ба саҳро ме кунад

اهلی از این غم چو مجنون رو به صحرا می‌کند