Аз бас ки хӯрам бар ҷигар аз таънаи синон ҳо

از بس که خورم بر جگر از طعنه سنان‌ها

Хӯн шуд ҷигари риши ман аз захми забон ҳо

خون شد جگر ریش من از زخم زبان‌ها

Доне ки чаҳ баси тири ниҳон хӯрдаам аз ту

دانی که چه بس تیر نهان خورده‌ام از تو

Пеши ой ки то бози даҳум бо ту нишон ҳо

پیش آی که تا باز دهم با تو نشان‌ها

Ман бо ту чаҳ гӯям ки замонӣ ки ту ое

من با تو چه گویم که زمانی که تو آیی

Бе худ шавам аз шавқи висоли ту замон ҳо

بی‌خود شوم از شوق وصال تو زمان‌ها

Он чашму чароғӣ ки ба болини ту то рӯз

آن چشم و چراغی که به بالین تو تا روز

Сӯзади ҳамаи шаби шамъи сифати риштаи ҷон ҳо

سوزد همه شب شمع‌صفت رشته جان‌ها

Мурғи дилам аз ҷой шуд он лаҳза ки аз ноз

مرغ دلم از جای شد آن لحظه که از ناز

Абрӯии баланд ту баровард камон ҳо

ابروی بلند تو برآورد کمان‌ها

Шоҳони ҳамаи риндон дар майкадаи гаштанд

شاهان همه رندان در میکده گشتند

Яъне ки чунин ҳо шавад аз ишқи чунон ҳо

یعنی که چنین‌ها شود از عشق چنان‌ها

Имрӯз аён шуд ки надории сари аҳлӣ

امروز عیان شد که نداری سر اهلی

Бечора ғалат дошт ба меҳри ту гумон ҳо

بیچاره غلط داشت به مهر تو گمان‌ها