Ҳаркас ки чашми масти ту назора ме кунад

هرکس که چشم مست تو نظاره می‌کند

Мижгон ба сад синони ҷигараш пора ме кунад

مژگان به صد سنان جگرش پاره می‌کند

Ҷое ки садҳазори сари афтода ҳар тараф

جایی که صدهزار سر افتاده هر طرف

Дар он миён ки захми маро чора мекунад ?

در آن میان که زخم مرا چاره می‌کند؟

Раҳмӣ бикун ба мардуми олам ки ҳарки ҳаст

رحمی بکن به مردم عالم که هرکه هست

Фарёд аз он ду наргис хунхора ме кунад

فریاد از آن دو نرگس خونخواره می‌کند

То нанигаранд рӯй ту чоўўши ғайратат

تا ننگرند روی تو چاووش غیرتت

Халқ аз вуҷӯд дар адам овора ме кунад

خلق از وجود در عدم آواره می‌کند

Ман худ нанолам аз ту ба ҷавру ҷафо вале

من خود ننالم از تو به جور و جفا ولی

Дод аз ситам ки бахт ситамкора ме кунад

داد از ستم که بخت ستمکاره می‌کند

Ширин бирафт аз назару кӯҳкан ҳануз

شیرین برفت از نظر و کوهکن هنوز

Чун сӯрати истода ва назора ме кунад

چون صورت ایستاده و نظاره می‌کند

Аҳлӣ ки пораи пораи дил аз хеш ме бурид

اهلی که پاره‌پاره دل از خویش می‌برید

Ин бори тарки хеш ба якбора ме кунад

این بار ترک خویش به یکباره می‌کند