Шухӣ ки хӯни ман чу меноб ме хӯрд

شوخی که خون من چو می ناب می‌خورد

Шох гулӣаст каз дили ман об ме хӯрд

شاخ گلی است کز دل من آب می‌خورد

Ҳргаҳ фиканд бар гули рухи зулфи тобдор

هرگه فکند بر گل رخ زلف تابدار

Моро чу шамъи риштаи ҷон тоб ме хӯрд

ما را چو شمع رشته جان تاب می‌خورد

Дил бо хароши новак ӯ хуш буд маро

دل با خراش ناوک او خوش بود مرا

Авди он замон хушаст ки мизроб ме хӯрд

عود آن زمان خوش است که مضراب می‌خورد

Бовар макун ки гӯша нишин гашти чашм ӯ

باور مکن که گوشه‌نشین گشت چشم او

Мастаст ва май ба гӯша миҳроб ме хӯрд

مست است و می به گوشه محراب می‌خورد

Дили сайди захми дори вази дасту забони халқ

دل صید زخم دار وز دست و زبان خلق

Ҳарҷо ки рафт новак партоб ме хӯрд

هرجا که رفت ناوک پرتاب می‌خورد

Баҳр худо магӯӣ ба душмани ҳадиси талх

بهر خدا مگوی به دشمن حدیث تلخ

Кин неши заҳр бар дил аҳбоб ме хӯрд

کاین نیش زهر بر دل احباب می‌خورد

Аҳлии зи изтироби ту доне ки огаҳ аст

اهلی ز اضطراب تو دانی که آگه است

Сайдӣ ки ташнаи ханҷар қассоб ме хӯрд

صیدی که تشنه خنجر قصاب می‌خورد