Гуфтам ки ҷон қурбон кунам он ма чу меҳмон дар расад

گفتم که جان قربان کنم آن مه چو مهمان در رسد

Ҷони худ куҷо монад дамии кони офати ҷон дар расад

جان خود کجا ماند دمی کآن آفت جان در رسد

Сад ҷони баҳр мӯе равад бар бод агар он шохи гул

صد جان بهر مویی رود بر باد اگر آن شاخ گل

Дар ҷамъи сармастони худ кокули парешон дар расад

در جمع سرمستان خود کاکل پریشان در رسد

Аимрғи ҷони худ нома бар мавқуфи қосид ҳам машав

ایمرغ جان خود نامه بر موقوف قاصد هم مشو

Тарсам ки то қосид расад ногоҳ фармон дар расад

ترسم که تا قاصد رسد ناگاه فرمان در رسد

Морои гиребонгар дард аз даст ғам набӯд аҷаб

مارا گریبان گر درد از دست غم نبود عجب

Ҷое ки сармастии чунин дасту гиребон дар расад

جایی که سرمستی چنین دست و گریبان در رسد

Чун сабзаи боз аз хуррамии сари барзанам аз хок агар

چون سبزه باز از خرمی سر برزنم از خاک اگر

Бар хоки он сарви равон чун оби ҳайвон дар расад

بر خاک آن سرو روان چون آب حیوان در رسد

Чавгони зулф ӯ серум гӯ кард , гӯ бош инчунин

چوگان زلف او سرم گو کرد، گو باش اینچنین

Бошад ки якбор дигар ин гӯи бчўгон дар расад

باشد که یکبار دگر این گو بچوگان در رسد

Аҳлии куҷо дасташ диҳад гул чидан аз боғии чунин

اهلی کجا دستش دهد گل چیدن از باغی چنین

Бошад ба хори роҳ ӯ дар боғи ризвон дар расад

باشد به خار راه او در باغ رضوان در رسد