Бар ман аз давраш ба навбати соғар май ме расад

بر من از دورش به نوبت ساغر می می‌رسد

Навбати мо ёрб аз даври фалак кӣ ме расад

نوبت ما یارب از دور فلک کی می‌رسد

Марҳамӣ то кӣ расад бар риши дил аз лаъл ӯ

مرهمی تا کی رسد بر ریش دل از لعل او

Ҳолиё зон ғамзаам захм паёпай ме расад

حالیا زان غمزه‌ام زخم پیاپی می‌رسد

Ошиқи лаби ташнаро аз соқии даври фалак

عاشق لب‌تشنه را از ساقی دور فلک

Дида пурхӯн мешавад то ҷуръае май ме расад

دیده پرخون می‌شود تا جرعه‌ای می می‌رسد

Дар таҳаммули ҷони сахти ман чу санг хора аст

در تحمل جان سخت من چو سنگ خاره است

Зини ҳамаи сахтӣ ки бар ҷони ман аз вай ме расад

زین همه سختی که بر جان من از وی می‌رسد

Бод агар бар устихонам май вазад аз сӯзи дил

باد اگر بر استخوانم می‌وزد از سوز دل

Оташ сӯзандаро монад ки бар не ме расад

آتش سوزنده را مانَد که بر نی می‌رسد

Сабр кун аз захми дили аҳлӣ ки он абрўкмон

صبر کن از زخم دل اهلی که آن ابروکمان

Марҳамигар май наад сад новак аз пай ме расад

مرهمی گر می‌نهد صد ناوک از پی می‌رسد