Насиби кӯҳкан аз васли дӯст чун бошад

نصیب کوهکن از وصل دوست چون باشد

Ки санги тафриқааш кӯҳ бесутун бошад

که سنگ تفرقه اش کوه بیستون باشد

Нанолам аз ту гарми ҷои лутф қаҳр кунӣ

ننالم از تو گرم جای لطف قهر کنی

Ки бар ман ин ситам аз бахт вожгӯн бошад

که بر من این ستم از بخت واژگون باشد

Куҷои зи шавқи висолат сухан кунам бо кас

کجا ز شوق وصالت سخن کنم با کس

Гарм на сарзаниш аз тӯҳмат ҷунун бошад

گرم نه سرزنش از تهمت جنون باشد

Мурод ман бидиҳ ва бо рақиби ҳам манишин

مراد من بده و با رقیب هم منشین

Ки дарди рашки з навмидӣам фузун бошад

که درد رشک ز نومیدی ام فزون باشد

Ту оби Хизрӣу лаби ташна чун зайд бе ту

تو آب خضری و لب تشنه چون زید بی تو

Вагар зайди магар аз гиряи ғарқ хӯн бошад

وگر زید مگر از گریه غرق خون باشد

Ксикаҳ рӯй ту дид ва нишаст бо ту дамӣ

کسیکه روی تو دید و نشست با تو دمی

Ту худ бигӯ ки дигар бе рухи ту чун бошад

تو خود بگو که دگر بی رخ تو چون باشد

Параст соғари чашмами зи хӯни дили аҳлӣ

پر است ساغر چشمم ز خون دل اهلی

Агарчӣ косаи дарвеш сарнигӯн бошад

اگرچه کاسه درویش سرنگون باشد