Чашми соҳибдили назар чун бар рух гул ме кунад

چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می‌کند

Аз ҷамоли гули қиёси ҳол булбул ме кунад

از جمال گل قیاس حال بلبل می‌کند

Ҳар кро чун кӯҳкани бори ғам аз ширин лабӣ аст

هر کرا چون کوهکن بار غم از شیرین‌لبی است

Лоҷарамгар кӯҳ ғам бошад таҳаммул ме кунад

لاجرم گر کوه غم باشد تحمل می‌کند

Покбозон аз сафо ойӣнаанду муддаӣ

پاکبازان از صفا آیینه‌اند و مدعی

Сӯрати олӯдаи худро тахайюл ме кунад

صورت آلودهٔ خود را تخیل می‌کند

Ошиқӣ каз Зуҳраи рӯйони дил ба васл олӯда кард

عاشقی کز زُهره‌رویان دل به وصل آلوده کرد

Гар малик бошад ки ишқ ӯ таназзул ме кунад

گر ملک باشد که عشق او تنزل می‌کند

Аз фиреби оҳӯӣ чашмаш машав ғофил ки ӯ

از فریب آهوی چشمش مشو غافل که او

Ҳол мо медонаду ъмдо тағофул ме кунад

حال ما می‌داند و عمدا تغافل می‌کند

Ҷуз ба хоки кӯй ӯ аҳлӣ наёрад сари фурӯ

جز به خاک کوی او اهلی نیارد سر فرو

Осмони беҳудаи ин арз таҷаммул ме кунад

آسمان بیهوده این عرض تجمل می‌کند