Пас аз аҷал ба ки равшан шавад никуии мо

پس از اجل به که روشن شود نکویی ما

Гар устихон нанамояд сифеди рӯеи мо

گر استخوان ننماید سفید رویی ما

Кунун ки санг маломат расед донистам

کنون که سنگ ملامت رسید دانستم

Ки холӣ аз сабабӣ бе сабуеи мо

که خالی از سببی نیست بی‌سبویی ما

Агар шудем чу маҷнӯни фатилаи мӯии зъшқ

اگر شدیم چو مجنون فتیله موی ز عشق

Чароғ шавқ фурӯзад фатилаи мӯеи мо

چراغ شوق فروزد فتیله مویی ما

Ту хуу буи ки эй оҳӯии хутани дорӣ

تو خوی و بوی که ای آهوی ختن داری

Ки ром мо нашӯй бо фириштаи хуии мо

که رام ما نشوی با فرشته خویی ما

Нишони покии домани ҳамин буд эй шайх

نشان پاکی دامن همین بود ای شیخ

Ки гиря даст надорад зи хирқаи шӯеи мо

که گریه دست ندارد ز خرقه شویی ما

Сутӯдаем чу аҳлии туро ба меҳр эй сарв

ستوده ایم چو اهلی تو را به مهر ای سرو

Буд ки рост шавад ин дурӯғгӯеи мо

بود که راست شود این دروغگویی ما