Абри наврӯзӣ чу гулро бар варақ шабнам занад

ابر نوروزی چو گل را بر ورق شبنم زند

Ғунча тар созад димоғу ханда бар олам занад

غنچه تر سازد دماغ و خنده بر عالم زند

эй рақиби ин ҷавр то кӣ кохри андари хирманат

ای رقیب این جور تا کی کآخر اندر خرمنت

Дӯди оҳ шаб нишинон оташ мотам занад

دود آه شب نشینان آتش ماتم زند

Гиряи ҳасрати з ҳад шуд соқио соғар биор

گریه حسرت ز حد شد ساقیا ساغر بیار

Тарсами ин тӯфони меҳнати олимӣ бар ҳам занад

ترسم این طوفان محنت عالمی بر هم زند

зи оташи ишқати маликро ҷон чу мо ҳаргиз насӯхт

ز آتش عشقت ملک را جان چو ما هرگز نسوخت

Оҳ кин барқи бало дар хирман одам занад

آه کاین برق بلا در خرمن آدم زند

То зи зулфат дам задам чун нофаи хунин дил шудам

تا ز زلفت دم زدم چون نافه خونین دل شدم

Хӯн шавад ҳар дил ки аз буии муҳаббат дам занад

خون شود هر دل که از بوی محبت دم زند

Хоки одам дар азали ишқи ту чун боғами сиришт

خاک آدم در ازل عشق تو چون باغم سرشت

Нест одами ҳарки дар олами дамӣ беғам занад

نیست آدم هرکه در عالم دمی بی غم زند

Аҳли маҷлисро намонад хуррамӣ гар башнавад

اهل مجلس را نماند خرمی گر بشنود

Нолаи аҳлӣ ки оташ дар дил хуррам занад

ناله اهلی که آتش در دل خرم زند