Ҳавоӣ диданат эй тарк тунд хуаст маро

هوای دیدنت ای ترک تند خوست مرا

Нигоҳ кун ки ҳалок худ орзӯаст маро

نگاه کن که هلاک خود آرزوست مرا

Ман шикастаи чунон талх коме дорам

من شکسته چنان تلخ کامیی دارم

Ки об бе лаби ту заҳр дар гулӯаст маро

که آب بی لب تو زهر در گلوست مرا

Танам ба хоб адам рафт ва ҳамчунон байнам

تنم به خواب عدم رفت و همچنان بینم

Ки бо хаёли лабати дил ба гуфтугӯаст маро

که با خیال لبت دل به گفتگوست مرا

Аз он шабӣ ки чу гул дар канори ман будӣ

از آن شبی که چو گل در کنار من بودی

Ҳануз хирқаи сад пораи мшгбўсти маро

هنوز خرقه صد پاره مشکبو‌ست مرا

Кунун ки барқи фироқам чу нахли бодияи сӯхт

کنون که برق فراقم چو نخل بادیه سوخت

Чаҳ вақти сабзау гашт канор ҷӯаст маро

چه وقت سبزه و گشت کنار جوست مرا

Ҷигари кабобаму махмуру ташнаи лаби имшаб

جگر کبابم و مخمور و تشنه لب امشب

Дил пиёла надорам сар сабуаст маро

دل پیاله ندارم سر سبوست مرا

Чунон фурӯ шудаам дар хаёл ӯ аҳлӣ

چنان فرو شده ام در خیال او اهلی

Ки васли дӯсти намояди хаёли дӯсти маро

که وصل دوست نماید خیال دوست مرا