Ду дида дар раҳи он ма ки кӣ савора дар ояд

دو دیده در ره آن مه که کی سواره در آید

Куҷои бтолъи ман ҳаргизи ин ситора бар ояд

کجا بطالع من هرگز این ستاره بر آید

Агар бароаи умедаши ҳазор сол нишинам

اگر براه امیدش هزار سال نشینم

Ҳазор солаи муродами бики назора бар ояд

هزار ساله مرادم بیک نظاره بر آید

Вгрчаҳ дар дили ман дӯзахӣаст зотши ишқ

وگرچه در دل من دوزخی است زآتش عشق

Бисӯзам ва нагузорам ки як шарора бар ояд

بسوزم و نگذارم که یک شراره بر آید

зи бскаҳи синаи харошами зи хори хори фироқаш

ز بسکه سینه خراشم ز خار خار فراقش

Ба нохунам чу гул аз тани ҳазор пора бар ояд

به ناخنم چو گل از تن هزار پاره بر آید

Замини маърака пайдо намешавад зи ҳарифон

زمین معرکه پیدا نمی شود ز حریفان

Магар ки моҳи ман аз гӯша ӣӣ савора бар ед

مگر که ماه من از گوشه یی سواره بر اید

Дил рақиб надорад фурӯғи нури муҳаббат

دل رقیب ندارد فروغ نور محبت

Чигуна оташи Мӯсои зи санги хора бар ояд

چگونه آتش موسی ز سنگ خاره بر آید

Матарс аҳлӣ аз афғони шайх ва ёрб сӯфӣ

مترس اهلی از افغان شیخ و یارب صوفی

Мҳл ки нолаи ринди шробхўораҳ бар ояд

مهل که ناله رند شرابخواره بر آید