Соя кӣ бар хоки ман он сару чолоки афканд

سایه کی بر خاک من آن سر و چالاک افکند

Шамъ аз он набӯд ки ҳаргизи соя бар хоки афканд

شمع از آن نبود که هرگز سایه بر خاک افکند

Ман дар умрии з дилтангӣ надорам ханда ӣӣ

من در عمری ز دلتنگی ندارم خنده یی

Оқибат чун пистаи ин ғам бар дили чоки афканд

عاقبت چون پسته این غم بر دل چاک افکند

То бкии гирди раҳати бод аз ҷабини ман барад

تا بکی گرد رهت باد از جبین من برد

Кӣ буд кин тӯтиё дар чашми намноки афканд

کی بود کاین طوطیا در چشم نمناک افکند

Дӯзахӣ гардад ҳар он манзил ки ман манзил кунам

دوزخی گردد هر آن منزل که من منزل کنم

Бас ки оҳами оташӣ дар хоку хошоки афканд

بس که آهم آتشی در خاک و خاشاک افکند

Бо чунин оҳи ҷири сӯзӣ ки аҳлӣ ме кашад

با چنین آه جر سوزی که اهلی می‌کشد

Гар наёбади коми худ оташ бо афлоки афканд

گر نیابد کام خود آتش با افلاک افکند