Нешикари қомати ман онкии дил ман дорад

نیشکر قامت من آنکه دل من دارد

Сабз талхӣаст ки ширинии азу май борад

سبز تلخی است که شیرینی ازو می بارد

То чаҳ брмидҳди охири ғами он сарв ки дил

تا چه برمیدهد آخر غم آن سرو که دل

Рӯзгорӣаст ки ин тухм бало мекорд

روزگاری است که این تخم بلا میکارد

Шаккарини лаъли лабашро сипаҳи хат чу гирифт

شکرین لعل لبش را سپه خط چو گرفت

Чун магаси ошиқи мискини пас сари михорд

چون مگس عاشق مسکین پس سر میخارد

Охир эй ҳмнФсон кист ки аз роҳи карам

آخر ای همنفسان کیست که از راه کرم

Хорӣ аз пои ман сӯхтаи беруни орад

خاری از پای من سوخته بیرون آرد

Бори дил чанд кашии аҳлии азин сангдилон ?

بار دل چند کشی اهلی ازین سنگدلان؟

Борӣ аз ҷони ту ин бор худо бардорад

باری از جان تو این بار خدا بردارد