Чу отшпораҳам , аз дар даромад хона гулшан шуд

چو آتشپاره ام ، از در درآمد خانه گلشن شد

Чаҳ отшпораҳ каз рӯйиши чароғи дида равшан шуд

چه آتشپاره کز رویش چراغ دیده روشن شد

Хаёли донаи холаши ман аз дил чун кунам берун

خیال دانه خالش من از دل چون کنم بیرون

Ки он тухми блоикдонаҳ буд имрӯз хирман шуд

که آن تخم بلایکدانه بود امروز خرمن شد

Маломат то ба кӣ , зоҳиди қиёмат сар нахоҳад зад

ملامت تا به کِی ، زاهد قیامت سر نخواهد زد

Ки аз баҳр батон , чун ман мусулмонӣ брҳмн шуд

که از بهر بتان ، چون من مسلمانی برهمن شد

Ба кунҷ ғам намонад аз ман бғир аз зарраи хокӣ

به کنج غم نماند از من بغیر از ذره خاکی

Ки онҳами боғубори оҳи ман беруни з равзан шуд

که آنهم باغبار آه من بیرون ز روزن شد

Дил гмгштаҳам пайдо нашуд ҷуз дар хаёли охир

دل گمگشته ام پیدا نشد جز در خیال آخر

Тан чун риштаи ҳам зоҳири магар дар чашм сӯзан шуд

تن چون رشته هم ظاهر مگر در چشم سوزن شد

Намонад он ёрӣ аз бахтам ки будаш дӯстии аҳлӣ

نماند آن یاری از بختم که بودش دوستی اهلی

Ҷафои бахт ман бингар ки бо ман дуруст душман шуд

جفای بخت من بنگر که با من درست دشمن شد