Дунёи ҳама ҳеҷасту вафо ҳеҷ надорад

دنیا همه هیچ است و وفا هیچ ندارد

Бар ҳеҷ манеҳ дил ки бақо ҳеҷ надорад

بر هیچ منه دل که بقا هیچ ندارد

Соқӣ менӯшин манеҳ аз даст ки даврон

ساقی می نوشین منه از دست که دوران

Дар ҷоми биҷузи заҳри бало ҳеҷ надорад

در جام بجز زهر بلا هیچ ندارد

Хуршеди ман аз лутфи саросари ҳама меҳр аст

خورشید من از لطف سراسر همه مهر است

Бо ман биҷуз аз ҷавру ҷафо ҳеҷ надорад

با من بجز از جور و جفا هیچ ندارد

Бешамъ Рахш нест сафои хонаи дил ро

بی شمع رخش نیست صفا خانه دل را

Гар каъба буд ҳам ки сафо ҳеҷ надорад

گر کعبه بود هم که صفا هیچ ندارد

Баҳр карамаст оби ҳаёти даҳанаш лек

بحر کرم است آب حیات دهنش لیک

Он баҳри карами бахши гадо ҳеҷ надорад

آن بحر کرم بخش گدا هیچ ندارد

Ороста шуд аз хати сабзаши чамани ҳасан

آراسته شد از خط سبزش چمن حسن

Бесабза чаман нашаву намо ҳеҷ надорад

بی سبزه چمن نشو و نما هیچ ندارد

Аҳлӣаст гадои ту аз он здбдъост

اهلی است گدای تو از آن زدبدعاست

Дар дасти гадои ғайри дуо ҳеҷ надорад

در دست گدا غیر دعا هیچ ندارد