Аз хоки раҳами ишқ бар афлоки برارد

از خاک رهم عشق بر افلاک برآرد

Чун зарраи марои меҳри ту аз хоки برارد

چون ذره مرا مهر تو از خاک برآرد

То рафт гул рӯй ту аз гулшани чашмам

تا رفت گل روی تو از گلشن چشمم

Мижгон дар чашм аз хасу хошоки برارد

مژگان در چشم از خس و خاشاک برآرد

Шабҳо басари хоки шаҳидат на чароғ аст

شبها بسر خاک شهیدت نه چراغ است

Оҳӣаст ки ӯ аз ҷигари чоки برارد

آهی است که او از جگر چاک برآرد

Аз оҳи ман осӯда набошад млоик

از آه من آسوده نباشد ملایک

Кин оташи дили дӯди зи афлоки برارد

کاین آتش دل دود ز افلاک برآرد

Бздўди ма рӯй ту аз сайқали абрӯ

بزدود مه روی تو از صیقل ابرو

Ҳар знк ки ойӣнаи идроки برارد

هر زنک که آیینه ادراک برآرد

Ҳар хор ки олӯдаи бпои сагат аз хӯн

هر خار که آلوده بپای سگت از خون

Чашм аз мижа ашк фишон поки برارد

چشم از مژه اشک فشان پاک برآرد

Шуд дар садафи дидаи аҳлӣ дар ашкӣ

شد در صدف دیده اهلی در اشکی

Ҳар жола ки он рӯй ърқноки برارد

هر ژاله که آن روی عرقناک برآرد