Чашми соҳибдили назар чун бар рух гул ме кунад

چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می‌کند

Аз ҷамоли гули қиёси ҳол булбул ме кунад

از جمال گل قیاس حال بلبل می‌کند

Ҳаркиро чун кӯҳкани лаъли лаб ширин ҳавост

هرکه را چون کوهکن لعل لب شیرین هواست

Бори кӯҳи ғам ба ёд ӯ таҳаммул ме кунад

بار کوه غم به یاد او تحمل می‌کند

Ошиқӣ каз Зуҳраи рӯйони дил ба васл олӯда кард

عاشقی کز زهره‌رویان دل به وصل آلوده کرد

Гар малик бошад ки ишқ ӯ таназзул ме кунад

گر ملک باشد که عشق او تنزل می‌کند

Дар дили покон ки аз рӯй сафо ойӣна аст

در دل پاکان که از روی صفا آیینه است

Муддаии нопокии худро таъаққул ме кунад

مدعی ناپاکی خود را تعقل می‌کند

Ҷуз ба хоки кӯй ӯ аҳлӣ наёрад сари фурӯ

جز به خاک کوی او اهلی نیارد سر فرو

Осмони беҳуда аз ваии ин тахайюл ме кунад

آسمان بیهوده از وی این تخیل می‌کند