Зиштаст кони нкўрў аз ҳади баради ҷафо ро

زشت است کان نکورو از حد برد جفا را

Гар бад наёяд ӯро тоқат намонад мо ро

گر بد نیاید او را طاقت نماند ما را

То чанд ошиқонро хубон ба рашк сӯзанд

تا چند عاشقان را خوبان به رشک سوزند

Ёрб ҷазои худ даҳ ин қавм бевафо ро

یارب جزای خود ده این قوم بی وفا را

Афсӯс эй азизон каз баҳр бе вафое

افسوس ای عزیزان کز بهر بی وفایی

Бегона кардам аз худ ёрони ошно ро

بیگانه کردم از خود یاران آشنا را

Чун кӯҳкани наёбади ширин касе вагарна

چون کوهکن نیابد شیرین کسی وگرنه

Фарҳод бар тарошад чун ӯ зи санги хоро

فرهاد بر تراشد چون او ز سنگ خارا

Гар порсост дилбари гӯ май минуаш бо кас

گر پارساست دلبر گو مِی منوش با کس

То хӯн Биҷӯш ноед риндони порсо ро

تا خون بجوش ناید رندان پارسا را

Ҳарчанд каз ғами охир бар бод дод хокам

هرچند کز غم آخر بر باد داد خاکم

Бар дил мабод гардии он каъба ӣ сафо ро

بر دل مباد گردی آن کعبه‌ی صفا را

Аз дӯстони шикояти аҳлӣ на шарт ёрӣ аст

از دوستان شکایت اهلی نه شرط یاری است

ё тарк дӯстӣ кун ё дили бунаи ҷафо ро

یا ترک دوستی کن یا دل بنه جفا را