Чаҳ айб ар хӯни бгрим чун марои риндии зи кӯии худ

چه عیب ار خون بگریم چون مرا رندی ز کوی خود

Дилам хӯнаст азин дард ва наме орм ба рӯй худ

دلم خونست ازین درد و نمی‌آرم به روی خود

Чу рози худ гушойам бо ту чандон гиряи зӯри орад

چو راز خود گشایم با تو چندان گریه زور آرد

Ки ёбам сад гиреҳи ҳамчуи суроҳе дар гулӯии худ

که یابم صد گره همچو صراحی در گلوی خود

Аз он рӯи ашки ҳасрати дам ба дам дар остини резам

از آن رو اشک حسرت دم‌به‌دم در آستین ریزم

Ки мешавем ба оби дидаи дасти орзӯии худ

که می‌شویم به آب دیده دست آرزوی خود

Гуҳ аз рашку гуҳ аз ғайрати ҳамеи сӯзам ки чун кокул

گه از رشک و گه از غیرت همی‌سوزم که چون کاکل

Ҳам оғӯшат намеёбам тани камтари зи мӯии худ

هم‌آغوشت نمی‌یابم تن کمتر ز موی خود

зи шавқи номаи ?ути аҳлӣ чу гирд аз ҷой май хезад

ز شوق نامه‌ات اهلی چو گرد از جای می‌خیزد

з ҳар мурғӣ ки боли афшон ҳаме бинад ба сӯии худ

ز هر مرغی که بال‌افشان همی‌بیند به سوی خود