Ноқаи Лайлӣ ки сар дар кӯҳ ва ҳомӯн ме кунад

ناقه لیلی که سر در کوه و هامون می‌کند

Дар бен ҳар хори ҷустуҷӯӣ маҷнӯн ме кунад

در بن هر خار جستجوی مجنون می‌کند

Гӯш бар афсонаи ман халқро дафъи малол

گوش بر افسانه من خلق را دفع ملال

Ин ҳикоятҳо ки ман дорам ҷигар хӯн ме кунад

این حکایت‌ها که من دارم جگر خون می‌کند

Зиндаам ман аз ғами дили пас дилии кӯ беғам аст

زنده‌ام من از غم دل پس دلی کو بی‌غم است

Ёрб ӯ зиндагонӣ дар ҷаҳон чун ме кунад

یارب او زندگانی در جهان چون می‌کند

Хори хорам май диҳӣ аз рашк зон даврам ки ту

خار خارم می‌دهی از رشک زان دورم که تو

Бо ту бӯдани ҷони ман дар дил афзӯн ме кунад

با تو بودن جان من در دل افزون می‌کند

Ҳоли гуфтан бо ту аҳлиро надорад фоида

حال گفتن با تو اهلی را ندارد فایده

Ҳолиё дардии зи дили якбора берун ме кунад

حالیا دردی ز دل یکباره بیرون می‌کند