Аз сояи худ мирмди дил каз рақиб озурда шуд

از سایه خود میرمد دل کز رقیب آزرده شد

Саг донад аз паии сояро сайдӣ ки пайкон хӯрда шуд

سگ داند از پی سایه را صیدی که پیکان خورده شد

Гар кӯҳ бишкофад ҷигари соҳиб назар ёбад зи лаъл

گر کوه بشکافد جگر صاحب نظر یابد ز لعل

Каз оҳи сардами сангро хӯн дар ҷигар афсурда шуд

کز آه سردم سنگ را خون در جگر افسرده شد

Буии баҳору ҷом май танҳо маро муфлис накард

بوی بهار و جام می تنها مرا مفلس نکرد

Гули ҳам басари мастӣ чу ман ҳар зар ки будаш хӯрда шуд

گل هم بسر مستی چو من هر زر که بودش خورده شد

Гум буд аз халқи он даҳан шуд бози пайдо дар сухан

گم بود از خلق آن دهن شد باز پیدا در سخن

Ширинии гуфтор ӯ ҳалвои он гум карда шуд

شیرینی گفتار او حلوای آن گم کرده شد

Чун сӯхти дил дар ҳиҷр ӯ кӣ бушковад аз буии васл

چون سوخت دل در هجر او کی بشکفد از بوی وصل

Фикрӣ дигар кун эй сабои кони ғунчаи худ пажмурда шуд

فکری دگر کن ای صبا کان غنچه خود پژمرده شد

Аҳлӣ ки буд аз сӯзи дил ҳамчун чароғи афрӯхта

اهلی که بود از سوز دل همچون چراغ افروخته

То монад давр аз шамъи худ мискини аҷаби дил мурда шуд

تا ماند دور از شمع خود مسکین عجب دل مرده شد