Сабзи Лайлӣ вааш ман онкии маро маҷнӯн кард

سبز لیلی وش من آنکه مرا مجنون کرد

Намак ӯ ҷигари риши марои пар хӯн кард

نمک او جگر ریش مرا پر خون کرد

То нишоти ғам ӯ дар дили ман ҷой гирифт

تا نشاط غم او در دل من جای گرفت

Ғами олами ҳама аз хотири ман берун кард

غم عالم همه از خاطر من بیرون کرد

Чашму абрӯии хушаш гарчи дилам сӯхт мапурс

چشم و ابروی خوشش گرچه دلم سوخت مپرس

Ончӣ бо ҷони ман он лаъл лаб мегаван кард

آنچه با جان من آن لعل لب میگون کرد

Ганҷ ишқаст дилам аз ғами он донаи хол

گنج عشق است دلم از غم آن دانه خال

Ин чаҳ ганҷӣаст ки мӯрӣ чу маро қорун кард

این چه گنجیست که موری چو مرا قارون کرد

эй рақиби ӣнҳамаи нихват чаҳ фурӯшӣ ки бтў

ای رقیب اینهمه نخوت چه فروشی که بتو

Гӯшаи чашми алии рағми ман маҳзун кард

گوشه چشم علی رغم من محزون کرد

Ҳркх дид он санами ороста ҳамчун бути чин

هرکخ دید آن صنم آراسته همچون بت چین

Номусулмон буд арқблаҳи ма гардун кард

نامسلمان بود ارقبله مه گردون کرد

Киштӣ май мадае ҳамнафас аз даст ки дӯст

کشتی می مده ای همنفس از دست که دوست

Дидаи аҳлии длсўхтаҳро Ҷайҳун кард

دیده اهلی دلسوخته را جیحون کرد