Дай ки он кони намаки ханда бар ин маҷнӯн кард

دی که آن کان نمک خنده بر این مجنون کرد

Ман чаҳ гӯям ки чаҳ бо ин ҷигар пурхӯн кард

من چه گویم که چه با این جگر پرخون کرد

Ғарқ хӯн гаштаам аз дидан он мардуми чашм

غرق خون گشته ام از دیدن آن مردم چشم

Чаканами чашми худами ғарқаи дарин Ҷайҳун кард

چکنم چشم خودم غرقه درین جیحون کرد

То сабои як гиреҳ аз сунбул зулфаш бикшод

تا صبا یک گره از سنبل زلفش بگشاد

Ҳар бмўиии гиреҳӣ аз дили мо берун кард

هر بمویی گرهی از دل ما بیرون کرد

Ошиқони масти ғам аз он май гулгуни гаштанд

عاشقان مست غم از آن می گلگون گشتند

Ҳарчӣ бо хаста дилон кард лаб мегаван кард

هرچه با خسته دلان کرد لب میگون کرد

Бахти овораи маро дар талаби гавҳари васл

بخت آواره مرا در طلب گوهر وصل

Дар биёбони фанои ҳамсафар маҷнӯн кард

در بیابان فنا همسفر مجنون کرد

Ганҷҳо зер замин дорам азин сими сиришк

گنجها زیر زمین دارم ازین سیم سرشک

Кимиёии назари дӯсти маро қорун кард

کیمیای نظر دوست مرا قارون کرد

Аҳлӣ аз сарвқадони сабзаи сифати хуррам буд

اهلی از سروقدان سبزه صفت خرم بود

Охираши сӯхтаи барқи ситам гардун кард

آخرش سوخته برق ستم گردون کرد