Дил хӯрд ғам ки чаро мурдаи сифат хок шавад

دل خورد غم که چرا مرده صفت خاک شود

Зинда чун шамъ бисӯзаш ки зғм пок шавад

زنده چون شمع بسوزش که زغم پاک شود

На ман аз захми фироқи ту ҷигар чок шудам

نه من از زخم فراق تو جگر چاک شدم

Гар бкўҳӣ расад ин захми ҷигар чок шавад

گر بکوهی رسد این زخم جگر چاک شود

Гар саги кӯии ту хӯнам бихӯрад ғам набӯд

گر سگ کوی تو خونم بخورد غم نبود

Ғам аз онаст ки девона ва бебок шавад

غم از آنست که دیوانه و بی باک شود

Чанд сӯзади фалак аз доғи фироқати дили халқ

چند سوزد فلک از داغ فراقت دل خلق

Оҳ агар дӯди дили халқ бар афлок шавад

آه اگر دود دل خلق بر افلاک شود

Ҳамаи ҷо дар раҳи ман хор бало меравед

همه جا در ره من خار بلا میروید

Бскаҳи борони ғам аз дида намнок шавад

بسکه باران غم از دیده نمناک شود

Сари аҳлӣ ки суҷудаши ҳама дар пои ту буд

سر اهلی که سجودش همه در پای تو بود

Беҳтар онаст ки ҳам дар қидмат хок шавад

بهتر آنست که هم در قدمت خاک شود