Гар ман аз дарди ту мардуми ҳаргизат дардӣ мабод

گر من از درد تو مردم هرگزت دردی مباد

Ҷони мангар хок шуд бар хотират гардӣ мабод

جان من گر خاک شد بر خاطرت گردی مباد

МеРом аз дард ва напурсӣ ваа чаҳ бе дрдисти ин

میرم از درد و نپرسی وه چه بی دردیست این

Кас чу ман ҳаргизи асир чун ту бедардӣ мабод

کس چو من هرگز اسیر چون تو بی دردی مباد

Ёрб эй сарви сеӣ ошиқи шӯй аммо дилат

یارب ای سرو سهی عاشق شوی اما دلت

Мубталои ишқ чун худ ноз прўрдӣ мабод

مبتلای عشق چون خود ناز پروردی مباد

Ҳар дили афкорӣ ки шуд маст аз баҳори ишқи ту

هر دل افکاری که شد مست از بهار عشق تو

Чун хазон бе ашки сурху чеҳра зардӣ мабод

چون خزان بی اشک سرخ و چهره زردی مباد

Айши перонгар ҳама Хизранд бехубон чаҳ суд

عیش پیران گر همه خضرند بی خوبان چه سود

Базми хубон низ бепер ҷаҳонгардӣ мабод

بزم خوبان نیز بی پیر جهانگردی مباد

Умри ҷовидони аҳлии суҳбат соҳибдил аст

عمر جاویدان اهلی صحبت صاحبدل است

Офтоби умри ҳам бесоя мардӣ мабод

آفتاب عمر هم بی سایه مردی مباد