Гар шабӣ бардорад он шамъ аз маи оризи ниқоб

گر شبی بردارد آن شمع از مه عارض نقاب

Бо вуҷӯд ӯ адам бошад вуҷӯди офтоб

با وجود او عدم باشد وجود آفتاب

Бесутун аз по дар оради оҳи сари мисатони ишқ

بیستون از پا در آرد آه سر مستان عشق

Рӯз ишқаст ин на рӯзи мастии ҷоми шароб

روز عشق است این نه روز مستی جام شراب

Аикаҳ аз тӯфони ғайрати ғофилӣ дар баҳри ишқ

ایکه از طوفان غیرت غافلی در بحر عشق

Дар димоғ худ Маяфкан боди нихват чун ҳубоб

در دماغ خود میفکن باد نخوت چون حباب

Ҳар гуҳи он маи бодаи нӯшад ҷуръа бахшад ғайр ро

هر گه آن مه باده نوشد جرعه بخشد غیر را

Масти ман аз оташ ғайрат кунад дилҳо кабоб

مست من از آتش غیرت کند دلها کباب

Муддаии морости зоҳири нақшу ботини пари ззҳр

مدعی ماراست ظاهر نقش و باطن پر ززهر

Мо чу ганҷем аз даруни маъмур ва аз беруни хароб

ما چو گنجیم از درون معمور و از بیرون خراب

Гар бдўзхи ин дили сӯзон буд дар паҳлуем

گر بدوزخ این دل سوزان بود در پهلویم

Оташи дӯзах буд аз паҳлавии ман дар азоб

آتش دوزخ بود از پهلوی من در عذاب

Чашми аҳлӣ то бихобат дид осоиш наёфт

چشم اهلی تا بخوابت دید آسایش نیافت

Дидау дили хаста осоиш набинад ҷуз бихоб

دیده و دل خسته آسایش نبیند جز بخواب