Аз ёр макун нолау лаби бастаи з ғам бош

کشته ام خار ملامت همه پیرامن خویش

Гар ҳамнафаси ойӣна ӣӣ ҳозир дам бош

خار گل کن به من از برق رخ روشن خویش

Дар пардаи номӯс муҳаббат натавон ёфт

ذوق پابوس تو بیرون نرود از دل من

Номӯси худ оташи зан ва чун шамъ илм бош

گر به بینم بمثل دست تو در گردن خویش

Дар ишқи фароғати талабии ҳиммат паст аст

آفتابی تو و از ذوق وصالت همه شب

Морои сар роҳат набӯд гӯи ҳама ғам бош

چشم امید گشایم به در روزن خویش

Хўшбош агарат чеҳраи бхўн сурх кунад ёр

مست میخانه چنانم که گرم دست دهد

Ҳар ранг ки мақсӯд дил ӯст ту ҳам бош

خشت آن خانه کنم تا بقیامت تن خویش

Аз куштани ушшоқ пушаймон машав аишўх

گوشه گلخن ما مسکن آن سرمست است

Онҷо ки туе гӯи ҳамаи офоқ адам бош

که بصد گلشن جنت ندهد گلخن خویش

Бо аҳли назари тарки ҷефф ғоят ҷавраст

خوشه چینی کند از خرمن آنکس اهلی

Зинҳор ки раҳмӣ кун ва дар банд ситам бош

که چو مجنون تو آتش زده در خرمن خویش

Аҳлӣ ки саги тест агар зад нафасии гарм

گوشه چشم فکن کز هوس سروقدت

ӯро бикрам афв кун аз аҳл карам бош

کردم از خون جگر لاله ستان دامن خویش