Чеҳра аз теғи ту пари хӯни дардами куштан хуш аст

چهره از تیغ تو پر خون دردم کشتن خوش است

Сурхи рӯ ҳамчун хазон рафтан азин гулшан хуш аст

سرخ رو همچون خزان رفتن ازین گلشن خوش است

Боғбон фарқаст аз наргиси басӣ бо чашми ёр

باغبان فرق است از نرگس بسی با چشم یار

Мункири ҳис чун тавон шуд дидаи равшан хуш аст

منکر حس چون توان شد دیده روشن خوش است

Бо ман девона хуш дорад саги он кӯй ва ман

با من دیوانه خوش دارد سگ آن کوی و من

Чун зем нохуш ба ваии ҳоле ки ӯ бо ман хуш аст

چون زیم ناخوش به وی حالی که او با من خوش است

Ошиқонро бистари санҷоби лоиқ кӣ буд

عاشقان را بستر سنجاب لایق کی بود

Мардуми девонаро хокистари гулхан хуш аст

مردم دیوانه را خاکستر گلخن خوش است

Кӣ зи хуршеди ҷамолаш хонаам равшан шавад

کی ز خورشید جمالش خانه ام روشن شود

Гар фитад гоҳе сӯии ман аксаш аз равзан хуш аст

گر فتد گاهی سوی من عکسش از روزن خوش است

Ҷайби пероҳан , худ аз мастӣ дарид он ғунчаи лаб

جیب پیراهن، خود از مستی درید آن غنچه لب

Кони тани нозуки миёни чоки пероҳан хуш аст

کان تن نازک میان چاک پیراهن خوش است

Ошиқон роҳаст аҳлии даст бар домони ёр

عاشقان راهست اهلی دست بر دامان یار

Дасти мо олӯдаи дилҳо давр аз он доман хуш аст

دست ما آلوده دل‌ها دور از آن دامن خوش است