Агар чаҳ соқии ҷон май ниҳод дар дастат

اگر چه ساقی جان می نهاد در دستت

Ҳақиқатӣ дигараст ин ки мекунад мастат

حقیقتی دگرست این که می کند مستت

Паии назораи худ ҷоми ҷами туро доданд

پی نظاره خود جام جم تو را دادند

Ту худ нигоҳ накардӣ ки чист дар дастат

تو خود نگاه نکردی که چیست در دستت

Ту он гулӣ ки чу ман садҳазори сӯхта ро

تو آن گلی که چو من صدهزار سوخته را

Ббод додӣ ва бар дил ғубор нанишаст

بباد دادی و بر دل غبار ننشست

Дило ба чашми ту сдхор агар шикасти он гул

دلا به چشم تو صدخار اگر شکست آن گل

Ҳамин басаст ки дар чашм ғайр нишкастат

همین بس است که در چشم غیر نشکستت

Тўро ба чархи баланд офтоб хонд аз меҳр

تورا به چرخ بلند آفتاب خواند از مهر

Чу соя хок нишин кард ҳиммати пастат

چو سایه خاک نشین کرد همت پستت

Хумори ҳиҷр буд бо мевисол битарс

خمار هجر بود با می وصال بترس

Тамаъи мадор ки дар васли дили зи ғами рстт

طمع مدار که در وصل دل ز غم رستت

Чу сайди куштаи мҷуи хўнбҳо аз ӯ аҳлӣ

چو صید کشته مجو خونبها از او اهلی

Басаст ин ки ба фитроки хеш бар бастат

بس است این که به فتراک خویش بر بستت