Аикаҳи гӯйӣ ки бҳсни сухани ман аҳлӣ

ایکه گویی که بحسن سخن من اهلی

Изтиробӣ нанамуду лаб таҳсин нагушӯд

اضطرابی ننمود و لب تحسین نگشود

Бхдоиӣ ки марои ганҷ маъонӣ дода сет

بخدایی که مرا گنج معانی داده ست

Ки бсрмоиаҳи каси ҳиммат ман нест ҳасуд

که بسرمایه کس همت من نیست حسود

Лекинами дидау дили ҷони сухан май талабад

لیکنم دیده و دل جان سخن می طلبد

Чаканами сӯрати биҷони дилам аз каф нарабӯд

چکنم صورت بیجان دلم از کف نربود

Гар ту нақшӣ бинмое ки дил аз кафи бабрад

گر تو نقشی بنمایی که دل از کف ببرد

Кофарам гар накунам пеши ту сад бори суҷуд

کافرم گر نکنم پیش تو صد بار سجود