Насими кокули мишкӣни крост чун ту нигор

نسیم کاکل مشکین کراست چون تو نگار

Шамеми сунбул парчин куҷост машки ттор

شمیم سنبل پرچین کجاست مشک تتار

Шамеми хезад аз оҳӯ вале на зини хуштар

شمیم خیزد از آهو ولی نه زین خوشتر

Насими гули вазад аммо чунин на анбари бор

نسیم گل وزد اما چنین نه عنبر بار

Агарчӣ нест чу парвонаи тоби шамъи туам

اگرچه نیست چو پروانه تاب شمع توام

зи ман дареғи ту парвонаи висоли мадор

ز من دریغ تو پروانه وصال مدار

намешавад дили тангами з диданати навмед

نمی شود دل تنگم ز دیدنت نومید

Гараш бидида мижгони ҳамеи нишонеи хор

گرش بدیده مژگان همی نشانی خار

Фироқу доғи ту дар хӯни ду наргисам бинишонад

فراق و داغ تو در خون دو نرگسم بنشاند

Агар ғами ту бхўн дорадам нишон магузор

اگر غم تو بخون داردم نشان مگذار

Заруратаст марои худ шунидани ин навбат

ضرورت است مرا خود شنیدن این نوبت

Ки тоза дил шуд аз он буии машки чини гулзор

که تازه دل شد از آن بوی مشک چین گلزار

Лаболабаст зҷони он даҳону мискини ман

لبالب است زجان آن دهان و مسکین من

Ки доғҳо барам аз ваии бҷони ҳасрати хор

که داغها برم از وی بجان حسرت خوار

Басаст бӯе аз он зулфи мшкбўим зон

بسست بویی از آن زلف مشکبویم زان

Ки буи ӯ дил мискинам оварад ба қарор

که بوی او دل مسکینم آورد به قرار

Ниҳодааст хаёлат чу пой бар ҷонам

نهاده است خیالت چو پای بر جانم

Шабӣ нахобам аз ин сайли дидаи бедор

شبی نخوابم از این سیل دیده بیدار

Агар ғами ту ки оради чунин шабихунҳо

اگر غم تو که آرد چنین شبیخونها

Бирезадам ба шабии хӯн ки гуядаш зинҳор

بریزدم به شبی خون که گویدش زنهار

Мгрдмӣ на аз бен сони кушодаи зулфи оре

مگردمی نه از بن سان گشاده زلف آری

Ки гардани дилаш аз ғам яке раҳад зҳзор

که گردن دلش از غم یکی رهد زهزار

Гзир , нест ки по бар серуми аҷали бунаад

گزیر، نیست که پا بر سرم اجل بنهد

Ки чун раҳоӣам аз ин каманд шуд душвор

که چون رهایی ام از این کمند شد دشوار

Самани чўўрди рахти дидҷон нисораш кард

سمن چوورد رخت دیدجان نثارش کرد

Сабо чу гирд туро ёфт кард дили эсор

صبا چو گرد ترا یافت کرد دل ایثار

Яке ки васфи турои вирди сохт ҷон манаст

یکی که وصف ترا ورد ساخت جان منست

Ки нақди ҳосили худ гирди бохт дар раҳи ёр

که نقد حاصل خود گرد باخت در ره یار

Серуми фидои ту бисёр ёр ғайр машав

سرم فدای تو بسیار یار غیر مشو

Мсўзҷони гарони бори ман дигар зини бор

مسوزجان گران بار من دگر زین بار

Турои зотши ғам гарчи сӯхти баси ошиқ

ترا زآتش غم گرچه سوخت بس عاشق

Вале боинҳмаҳи хорӣ яке нагашт ғубор

ولی باینهمه خواری یکی نگشت غبار

Таровати гули рӯят ки барфурӯхт чаман

طراوت گل رویت که برفروخت چمن

Ҳазор хирмани гулро бсухт сунбули вор

هزار خرمن گل را بسوخت سنبل وار

Ғуборӣ аз тўсмни буии машк агар на бирезад

غباری از توسمن بوی مشک اگر نه بریزد

На машки хок сиёҳӣаст бар сари тотор

نه مشک خاک سیاهی است بر سر تاتار

Рахт ки шамъи сифати рехти обрӯӣ батон

رخت که شمع صفت ریخت آبروی بتان

Бсухт бихўдм аз тоби хеш чун гулнор

بسوخت بیخودم از تاب خویش چون گلنار

Аз ин баромада кохаст хок бар сари ман

از این برآمده کاخ است خاک بر سر من

Казу умед надорам муроди васлу канор

کزو امید ندارم مراد وصل و کنار

Яке ки ҷони марои сӯхти битўи ҳосили умр

یکی که جان مرا سوخت بیتو حاصل عمر

Миёни мо ва ту то кӣ шудаст ҳоили дор

میان ما و تو تا کی شدست حایل دار

Шумори ғами зи тугар ҷо баҷо кунем рақам

شمار غم ز تو گر جا بجا کنیم رقم

Ғам туро банависем то ба ҳашари шумор

غم ترا بنویسیم تا به حشر شمار

Кӣаст сина ба нохуни маро на сад пора

کی است سینه به ناخن مرا نه صد پاره

Ки шарҳи теғи ту созами блўҳи сина нигор

که شرح تیغ تو سازم بلوح سینه نگار

Ҳалоки наргиси хешам агар кунӣ аисрў

هلاک نرگس خویشم اگر کنی ایسرو

Кулоҳ бахт бачарх афканам чу гули садбор

کلاه بخت بچرخ افکنم چو گل صدبار

Саодатами бородт чу хоки пои ту сохт

سعادتم بارادت چو خاک پای تو ساخت

Зиҳии мазиди муҳаббати зиҳии саодати ёр

زهی مزید محبت زهی سعادت یار

Агар бар он рухи каши дида низ мидидӣ

اگر بر آن رخ کش دیده نیز میدیدی

Ту боз аз карами хеш парда бурдор

تو باز از کرم خویش پرده بردار

Лаб ту кардам азин гӯнаи хуши хароб аз ашк

لب تو کردم ازین گونه خوش خراب از اشک

Марои бадарад чу шуд бими марг аз ӯ бародар

مرا بدرد چو شد بیم مرگ از او برادر

Ҳазор сол чу рӯят гулӣ наёрад кас

هزار سال چو رویت گلی نیارد کس

Ки чун ман аз ҳамаи сӯяш буд ҳазор ҳазор

که چون من از همه سویش بود هزار هزار

Агарчӣ дар чаманӣ чун ту навгулӣ нашикуфт

اگرچه در چمنی چون تو نوگلی نشکفت

Надошт дарди гулии булбулӣ чу ман афкор

نداشت درد گلی بلبلی چو من افکار

Яке ки срзди азуи шавқ рӯй ту дидан

یکی که سرزد ازو شوق روی تو دیدن

Ззўқи кӯй ту кард аз биҳишт чун ман ор

زذوق کوی تو کرد از بهشت چون من عار

Бадарад ва доғ хушем аз ҳавои васлат зон

بدرد و داغ خوشیم از هوای وصلت زان

зи гашт боғ кашидем пои дили бкнор

ز گشت باغ کشیدیم پای دل بکنار

Сазад агар дили сайди каманди ту шод аст

سزد اگر دل صید کمند تو شاد است

Дарин ки пой самандат бирав кунад рафтор

درین که پای سمندت برو کند رفتار

Яқин ки ту чу ман оҳӯ на кам асират ҳаст

یقین که تو چو من آهو نه کم اسیرت هست

зи оҳӯе чу бимирад чаҳ ғам расад ба ттор

ز آهویی چو بمیرد چه غم رسد به تتار

Дили ҳазин чу хароби яке назар аз тест

دل حزین چو خراب یکی نظر از تست

Чаҳ бошад ар бинмое дамии рух чу нигор

چه باشد ار بنمایی دمی رخ چو نگار

Яке намо чу бутами чеҳраи шоҳдои вари ман

یکی نما چو بتم چهره شاهدا ور من

Прстмт чу хароби туам дамӣ бигзор

پرستمت چو خراب توام دمی بگذار

Рухи туро чу дамӣ бингарам бмн ситам аст

رخ ترا چو دمی بنگرم بمن ستم است

Ба як назари ситамӣ бар шикаста ӣӣ мгмор

به یک نظر ستمی بر شکسته یی مگمار

Буд лаби шаккарини ту шарбати кавсар

بود لب شکرین تو شربت کوثر

Хади ту лолаи навбари хати ту нили изор

خد تو لاله نوبر خط تو نیل عذار

Аз он қдтў ки шуд бандаи қомати тўбиш

از آن قدتو که شد بنده قامت طوبیش

Ба сарви гӯи хати озодагӣ хеш биор

به سرو گو خط آزادگی خویش بیار

Лаби ту шарбати кавсари қади ту қомати тӯбо

لب تو شربت کوثر قد تو قامت طوبی

Хади ту лолаи навбари хати ту сари хати хӯбӣ

خد تو لاله نوبر خط تو سر خط خوبی

Дили ман аз ту агар зинда шуд набошад давр

دل من از تو اگر زنده شد نباشد دور

Чу ман зи шакли ту дил зинда шуд бути Фархор

چو من ز شکل تو دل زنده شد بت فرخار

Вале ба маликат ҷон зад илми сипоҳи ғамат

ولی به ملکت جان زد علم سپاه غمت

Ки то براردам аз ҷону ақлу ҳуши дамор

که تا برآردم از جان و عقل و هوش دمار

Хамади зи сустии таби пушти битўи баси тан ро

خمد ز سستی تب پشت بیتو بس تن را

Ки стисти басӣ аз таббат ба баси тани зор

که ستیست بسی از تبت به بس تن زار

Висолӣ ар чаҳ камам додааст бахт валек

وصالی ار چه کمم داده است بخت ولیک

Чаҳ ман биёади ту доими хушами висоли ингор

چه من بیاد تو دایم خوشم وصال انگار

Агар даво накунӣ дарди мо зи дардии ?дан

اگر دوا نکنی درد ما ز دردی دن

Ту чун хушии маи ман боди ҷони ман бемор

تو چون خوشی مه من باد جان من بیمار

Ҳамаи муроди ман эй масти ноз чун назарӣаст

همه مراد من ای مست ناز چون نظریست

Макун ба талхии ғами ноумедам аз дидор

مکن به تلخی غم ناامیدم از دیدار

Дигар шикасти танами неки байн въиб макун

دگر شکست تنم نیک بین وعیب مکن

Чаро ки шишаи айшаши зи ғами шикасти анбор

چرا که شیشه عیشش ز غم شکست انبار

эй дода давои дардам аз дардии ?дан

ای داده دوای دردم از دردی دن

Ман бо ту хушамгар ту хушии ҳам бо ман

من با تو خوشم گر تو خوشی هم با من

Биҷуз ту нест длороми ман ки дар олам

بجز تو نیست دلارام من که در عالم

Ман аз барои ту расвои даҳрам эй дилдор

من از برای تو رسوای دهرم ای دلدار

Варои ишқ маҳолам намӯд кирдорӣ

ورای عشق محالم نمود کرداری

Вагар равад дил ва дайнам нигарадам аз кирдор

وگر رود دل و دینم نگردم از کردار

Дилам ба шеби зқни ғабғаби ту чун бинад

دلم به شیب ذقن غبغب تو چون بیند

Ки ҳаст чини ҷабини ту беш аз он бисёр

که هست چین جبین تو بیش از آن بسیار

Ҳамеша чун барем дайн бичин зулф эй бут

همیشه چون بریم دین بچین زلف ای بت

Ғубори ғам чаҳ намоям бета бибин зуннор

غبار غم چه نمایم بتا ببین زنار

Маро ки ҷон накунад тозаи ғайри ғамзаи ту

مرا که جان نکند تازه غیر غمزه تو

На месазад ки кунам ҷоят эй санами дили тор

نه میسزد که کنم جایت ای صنم دل تار

Яқин ки ҷон равадам ҳар замони зи ҳол аз онк

یقین که جان رودم هر زمان ز حال از آنک

Туе миёнаи ҷони лаҳзаи лаҳзае хунхор

تویی میانه جان لحظه لحظه ای خونخوار

Шикори лои Ғарм Аслан набинем қимат

شکار لا غرم اصلا نبینیم قیمت

Ки номдст ба пеши ту оламаши миқдор

که نامدست به پیش تو عالمش مقدار

Ҳазор Юсуфи канъони ?бирт чу чизе нест

هزار یوسف کنعان برت چو چیزی نیست

Ки мехирад ба пашизии марои дарин бозор

که میخرد به پشیزی مرا درین بازار

Хаёл рӯй ту то бастаанд бар чаҳ нсқ

خیال روی تو تا بسته اند بر چه نسق

Ки ҷон наёфта шамъии назири он рухсор

که جان نیافته شمعی نظیر آن رخسار

Агарчӣ ваҷҳи ту дар хӯрд зи дасти чархи рақам

اگرچه وجه تو در خورد ز دست چرخ رقم

Кашида нек бирав биқлми хатати зангор

کشیده نیک برو بیقلم خطت زنگار

Туе ки ҳар ки бзибу ҷамоли ҷузи ту буд

تویی که هر که بزیب و جمال جز تو بود

На пеши ҳасани ту ӯ рости ним заррау қор

نه پیش حسن تو او راست نیم ذره و قار

Магар задаст ту ширини даҳан буд ки мудом

مگر زدست تو شیرین دهن بود که مدام

Рахш чу сӯрат чин олимӣаст бар девор

رخش چو صورت چین عالمیست بر دیوار

То бар чаҳ нсқи ваҷҳ ту зад чархи рақам

تا بر چه نسق وجه تو زد چرخ رقم

Кони шамъ назар кашида некӯи бқлм

کان شمع نظر کشیده نیکو بقلم

Чаҳоршанбе Аё ҷлиси мувофиқу зайди боди баҳор

چهارشنبه ایا جلیس موافق و زید باد بهار

Чу ғунчаи коса май гир ва рӯй дар чамани ор

چو غنچه کاسه می گیر و روی در چمن آر

Қиёматаст дигар тарафи боғу кишти чаман

قیامتست دگر طرف باغ و کشت چمن

Касе ки хаймаи бсҳро назд касаш машумор

کسی که خیمه بصحرا نزد کسش مشمار

Биор бода ки бар зеҳн ҳар чаҳ пинҳонаст

بیار باده که بر ذهن هر چه پنهانست

Бики ду давр аёнаст аз сафои ъқор

بیک دو دور عیانست از صفای عقار

Аз он гузар гуҳ боғаст ҳамчуи хулд акнӯн

از آن گذر گه باغست همچو خلد اکنون

Ки бод рӯҳ физойаст ҳамчуи ҷон ба гузор

که باد روح فزایست همچو جان به گذار

Ливои гул ки мухиллад буд агар на буд

لوای گل که مخلد بود اگر نه بود

Ки ҷони баради зи ҷафои вайу ситезаи хор

که جان برد ز جفای وی و ستیزه خار

Вазиди буии биҳишту қусӯри мости зи ҳуш

وزید بوی بهشت و قصور ماست ز هوش

На вақти сабр ва ҳузурасту гӯшаи аиҳшёр

نه وقت صبر و حضورست و گوشه ایهشیار

Хабар чу ёфта зулфи шаб аз бунафша дигар

خبر چو یافته زلف شب از بنفشه دگر

Чунин биравӣ шабаст аз чаҳ ҷаъди тираи шиор

چنین بروی شبست از چه جعد تیره شعار

Тариқи дилбаряши байн ки сохтаст зи машк

طریق دلبریش بین که ساختست ز مشک

Бунафшаи домӣ ва андохтаст машки ттор

بنفشه دامی و انداختست مشک تتار

Бнўри гул чу дили равшанон буд гулшан

بنور گل چو دل روشنان بود گلشن

Чу гулшанаши дил шӯрида равшанаст анор

چو گلشنش دل شوریده روشنست انار