Ҳамеша душманаши онҷои зи аҳли нор буд

همیشه دشمنش آنجا ز اهل نار بود

Аз онкӣ мефитад ӣнҷои бъолми пиндор

از آنکه می فتد اینجا بعالم پندار

Сияҳ шудаст ҷаҳон зон бхсми малъунаш

سیه شدست جهان زان بخصم ملعونش

Ки аз азобу ғамаши тираи гаван буд абсор

که از عذاب و غمش تیره گون بود ابصار

Аё сипеҳри каромат ки лутф ту гирад

ایا سپهر کرامت که لطف تو گیرد

Миёни ҷаври фалаки дасти солеҳу Фҷор

میان جور فلک دست صالح و فجار

Яқин ки дасти гадоёни тугирӣ аз ғусса

یقین که دست گدایان تو گیری از غصه

Мурӣду ёри асирони туе баҳри аъсоир

مرید و یار اسیران تویی بهر اعسایر

Ҳамеи гулоб агар аз раҳати наёбади бӯ

همی گلاب اگر از رهت نیابد بو

Чу об ҷӯй бирезанд бар гулаши ахёр

چو آب جوی بریزند بر گلش اخیار

Агар гул аз асар раҳматат нагирад об

اگر گل از اثر رحمتت نگیرد آب

Ба об рӯй гул оташ бияфканад аттор

به آب روی گل آتش بیفکند عطار

Яқин ки хонд чу бандаи дуои ту исо

یقین که خواند چو بنده دعای تو عیسی

Фириштаи шоҳид он шуд ки мекунад такрор

فرشته شاهد آن شد که میکند تکرار

На бар дар ту ҳамин халқи шод ком оянд

نه بر در تو همین خلق شاد کام آیند

Бигард хон ту сад оламанд ротби хор

بگرد خوان تو صد عالمند راتب خوار

Агарчӣ канда шудӣ пеши азин ду сад хона

اگرچه کنده شدی پیش ازین دو صد خانه

Адолати ту ҷаҳонро кунун шудаи меъмор

عدالت تو جهان را کنون شده معمار

Фиканд қаҳри туаш даст балки сари бабрад

فکند قهر تو اش دست بلکه سر ببرد

Чу хотирӣ шаканд дили сиёҳӣ аз ашрор

چو خاطری شکند دل سیاهی از اشرار

Туе ки чарх нагардад бнқтаҳ аз амрат

تویی که چرخ نگردد بنقطه از امرت

Баростӣ гузаронад ҳамеша чун паргор

براستی گذراند همیشه چون پرگار

Агар фитодаи броҳсти пеши ту сад сар

اگر فتاده براهست پیش تو صد سر

Шаҳон чигуна тавонанд азин тариқи фирор

شهان چگونه توانند ازین طریق فرار

Баҳр ки рост буд бо ту азодб хуш бош

بهر که راست بود با تو ازادب خوش باش

Вази онкии пеш ту гардид чап бар ордмор

وز آنکه پیش تو گردید چپ بر آردمار

Аҷаби мадори зи раҳмат чу рӯи бкўаҳи оре

عجب مدار ز رحمت چو رو بکوه آری

Чу шабнам ар чаҳ диҳад лаъли домани кҳсор

چو شبنم ار چه دهد لعل دامن کهسار

Аз абри ҷӯад ки бодати фидои басии ҷонҳо

از ابر جود که بادت فدا بسی جانها

Кунӣ пар аз дару гавҳари канори лайл ва наҳор

کنی پر از در و گوهر کنار لیل و نهار

Лавозими карамати рӯзу шаби адолати гашт

لوازم کرمت روز و شب عدالت گشت

Аз онаст мъдлтт дар ҷаҳонаши астшҳор

از آنست معدلتت در جهانش استشهار

Мудоми шан ту шуд хусравии бостҳқоқ

مدام شان تو شد خسروی باستحقاق

Мудоми кор ту шуд доварӣ ба истиқрор

مدام کار تو شد داوری به استقرار

Куҷо чу калаку кафу теғи ту буд абрӣ

کجا چو کلک و کف و تیغ تو بود ابری

Ки ҳар яке бгҳри пошинди рашки баҳор

که هر یکی بگهر پاشیند رشک بحار

Яқин ки аз ҳамаи каси меҳтарӣ бар таббату шан

یقین که از همه کس مهتری بر تبت و شان

Шудӣ зи никдлии хуштар аз сғору кбор

شدی ز نیکدلی خوشتر از صغار و کبار

Расед дар караму лутфи базли ту ҷое

رسید در کرم و لطف بذل تو جایی

Ки баҳри мондаи тиҳии чашму чашма бе адхор

که بحر مانده تهی چشم و چشمه بی ادخار

зи ҷӯаду базли шумо ганҷи лутфу бҳрдлид

ز جود و بذل شما گنج لطف و بحردلید

Валек дида парид аз анояти ҷаббор

ولیک دیده پرید از عنایت جبار

Баромад аз раҳи қурби ту зарра ӣӣ баназар

برآمد از ره قرب تو ذره یی بنظر

Вазон киаст чу хуршеди дидаи бедор

وزان کهست چو خورشید دیده بیدار

Ҳамеша гарчи басӣ чораем дар талабаст

همیشه گرچه بسی چاره‌ایم در طلبست

Ту офтобӣ ва мо сояем дар таҳи ғор

تو آفتابی و ما سایه ایم در ته غار

Расонади хутба назмат бигӯаш ҷони саҳарӣ

رساند خطبه نظمت بگوش جان سحری

На ончунон ки кунад ақли нисбати ашъор

نه آنچنان که کند عقل نسبت اشعار

Наҳуфтааст басии нуктаи зер ҳар суханат

نهفته است بسی نکته زیر هر سخنت

Ҳамин буд сухани бикру зевари афкор

همین بود سخن بکر و زیور افکار

ТроиФи ту ҳама дар шунидан омад дар

طرایف تو همه در شنیدن آمد در

Дарав камаст вале айби сифт чун абкор

درو کمست ولی عیب سفت چون ابکار

Магаси надидаи зи ҳаламу ҳаёии ту ранҷӣ

مگس ندیده ز حلم و حیای تو رنجی

Камӣн накарда ббд бо касе зиҳии атвор

کمین نکرده ببد با کسی زهی اطوار

Чаҳ халқи халқ буд беҳтар аз ту аихўршид

چه خلق خلق بود بهتر از تو ایخورشید

Чунин ки зарра надидӣ бичишам астҳқор

چنین که ذره ندیدی بچشم استحقار

Ҳамин буд ҳунари халқ агар кунад башарӣ

همین بود هنر خلق اگر کند بشری

Ки сӯии айб яке нанигарад бостҳзор

که سوی عیب یکی ننگرد باستحضار

Умеди бастаи бадасти ту чашмаи дарё низ

امید بسته بدست تو چشمه دریا نیز

Ки қлзмисти дарави баҳри бекарон бисёр

که قلزمیست درو بحر بیکران بسیار

Намӯд ҷӯади зи баҳри кафи тўост ки рехт

نمود جود ز بحر کف تواست که ریخت

Таҳарруку скнотш чу қатра дар бқтор

تحرک و سکناتش چو قطره در بقطار

Диҳад дами қаламати оби Хизру ҷони Масеҳ

دهد دم قلمت آب خضر و جان مسیح

Кунад баён чу яке ҳарф бар дили тӯмор

کند بیان چو یکی حرف بر دل طومار

Рабӯда аз хати мишкӣн чу кӯҳкани қаламат

ربوده از خط مشکین چو کوهکن قلمت

Садоӣ ӯ дили сангини зи дасти нақш ва нигор

صدای او دل سنگین ز دست نقش و نگار

Чу моҳӣаст броФкндаҳи афъии теғат

چو ماهیست برافکنده افعی تیغت

Даруни чашмаи симяши моҳёни бшкор

درون چشمه سیمیش ماهیان بشکار

Ҳазор бӯса тавон зад зи фарқ то қадамаш

هزار بوسه توان زد ز فرق تا قدمش

Чаҳгар чу моҳӣ симасту чашмаи ҳамаи мор

چه گر چو ماهی سیم است و چشمه همه مار

Агарчӣ баста дар шодии дили дарвеш

اگرچه بسته در شادی دل درویش

Бмҳри адли ҷавони қӯтӣ чунон магузор

بمهر عدل جوان قوتی چنان مگذار

Намӯда чун маи фаррухи бФоли чавгонат

نموده چون مه فرخ بفال چوگانت

Ки шоди бод ҳар ошуфтаи ҳолаш аз дидор

که شاد باد هر آشفته حالش از دیدار

Боинчнин адаб ояд чигуна ҳамчуи туе

باینچنین ادب آید چگونه همچو تویی

Ту бо адаб баӣ аз дигарон бостмрор

تو با ادب بهی از دیگران باستمرار

Вагар будадгарӣ ҳлмши ин адаб аҷабаст

و گر بودد گری حلمش این ادب عجبست

Шудӣ чунонкӣ буд баӣ аз адиби ҳалами мадор

شدی چنانکه بود بهی از ادیب حلم مدار

Дар он чаҳ шак ки фалаки маликат ҷаҳон диҳадат

در آن چه شک که فلک ملکت جهان دهدت

Ту худ қадам бигушо зонка дар гушӯдаи ҳисор

تو خود قدم بگشا زانکه در گشوده حصار

Яқин турост ҷаҳон , бояд аз ту як ҳаракат

یقین تراست جهان، باید از تو یک حرکت

Ки то буд баракат дар мамолик аз додар

که تا بود برکت در ممالک از دادار

Аз он ҷаҳон шудаи тобеъи бомари ту аишоаҳ

از آن جهان شده تابع بامر تو ایشاه

Ки несташ бҷҳондории ту астнкор

که نیستش بجهانداری تو استنکار