Ҳавои ҷинати Кувайти насими анбари бор

هوای جنت کویت نسیم عنبر بار

Фидои накҳати мӯяти шамеми машки ттор

فدای نکهت مویت شمیم مشک تتار

Надидаи гулшани олам чу сарви болоят

ندیده گلشن عالم چو سرو بالایت

Набӯда дар чамани ҳасан чун ту гули рухсор

نبوده در چمن حسن چون تو گل رخسار

Расед бори ғамӣ бар дилам ки шуд аз ҷон

رسید بار غمی بر دلم که شد از جان

Борзўии ту эй шоҳи ҳасани сабру қарор

بآرزوی تو ای شاه حسن صبر و قرار

Баради гаронии ғами ҷони зуннори хубон чанд

برد گرانی غم جان زنار خوبان چند

Паии шикаст батон ту суннати бмидони ор

پی شکست بتان تو سنت بمیدان آر

Аҷаб буд ки кунад дар ҷаҳони ҳадис аз ғайр

عجب بود که کند در جهان حدیث از غیر

Дилӣ ки дар ду ҷаҳони ҷуз ту несташ дилдор

دلی که در دو جهان جز تو نیستش دلدار

Ҳаме фишонд агар гирди анбарин зулфат

همی فشاند اگر گرد عنبرین زلفت

Наме нишонд аз он гирд бар дили гулзор

نمی نشاند از آن گرد بر دل گلزار

Дамӣ ки мӯии мънбри ҳиҷоб рӯй ту нест

دمی که موی معنبر حجاب روی تو نیست

Ҷамол рӯй ту гул хор мекунад чун хор

جمال روی تو گل خوار میکند چون خار

Ҳазор сунбули парчини гадои кокули дон

هزار سنبل پرچین گدای کاکل دان

Ҳазор ҳасани парии хӯшаи чини худ ингор

هزار حسن پری خوشه چین خود انگار

Наёварам нафасӣ зад зи дасти ғам бе ту

نیاورم نفسی زد ز دست غم بی تو

Наёварам бксии нуктаи рондозини асрор

نیاورم بکسی نکته راندازین اسرار

Равои мадор ки бо ман ҷафо кунад гардун

روا مدار که با من جفا کند گردون

Гараш чаҳ ҷузи ситам ва ҷавр нест гардуни кор

گرش چه جز ستم و جور نیست گردون کار

Парӣ чу нест бкўии ту рухсаташи ?имаа

پری چو نیست بکوی تو رخصتش ایماه

Аҷаб ки бар дарат эй шоҳи ман биёями бор

عجب که بر درت ای شاه من بیایم بار

Расед нолаи ман бар фалаки зи ғам эй ма

رسید ناله من بر فلک ز غم ای مه

Биҷузи малики набарди раҳ касе бад-ӣни гуфтор

بجز ملک نبرد ره کسی بدین گفتار

Вале натофтаам сари зи ишқи ту ҳаргиз

ولی نتافته ام سر ز عشق تو هرگز

Ки ман наёфтаам чун ту дар ду олами ёр

که من نیافته ام چون تو در دو عالم یار

Рухи ту бо рағм аз дили маро чу давр насохт

رخ تو با رغم از دل مرا چو دور نساخت

Танам ки кам зғборист чун кашад ин бор

تنم که کم زغباریست چون کشد این بار

Яке ки хомаи сифати сари зхт ишқ битофт

یکی که خامه صفت سر زخط عشق بتافت

з ғам нагашт назор ва нашуд зи меҳнати зор

ز غم نگشت نزار و نشد ز محنت زار

Касе ки номи турои рози нома дил хонд

کسی که نام ترا راز نامه دل خواند

Бғири номи ту исмии нмикнди такрор

بغیر نام تو اسمی نمیکند تکرار

Риё каромат шайхаст ва шед бихўдиш

ریا کرامت شیخست و شید بیخودیش

Хуашони зи ҷом абад нест сӯрати девор

خوشان ز جام ابد نیست صورت دیوار

Агар чаҳ ғайри шиносад ки ёр мисатон кист

اگر چه غیر شناسد که یار مستان کیست

Ки донад онкии ҷамол ту чист ҷузи хумор

که داند آنکه جمال تو چیست جز خمار

Манам ки кунҷи ғамати ҷустам аз дил бе бахт

منم که کنج غمت جستم از دل بی بخت

Дилами бикунади басии ҷон вале надид осор

دلم بکند بسی جان ولی ندید آثار

Яқин буд ки ҷафои муддаӣ бҷонм кард

یقین بود که جفا مدعی بجانم کرد

Ки мондааст чу Фарҳоди дасти ман аз кор

که مانده است چو فرهاد دست من از کار

Шунид гӯши дилам чун каломи дилкаши ту

شنید گوش دلم چون کلام دلکش تو

Нашуд зи шавқи ту дигари бзҳду тақвои ёр

نشد ز شوق تو دیگر بزهد و تقوی یار

Даромадии ту ба гуфт ва шуниду солики шаҳр

درآمدی تو به گفت و شنید و سالک شهر

Ба хеши номад агар буд молики динор

به خویش نامد اگر بود مالک دینار

Калом рӯҳ физой ту дар камоли ҳунар

کلام روح فزای تو در کمال هنر

Сафоӣ рӯй ту софитар аз гуҳар бисёр

صفای روی تو صافی تر از گهر بسیار

Ҳазор рашки барад аз ҳаловатати шукр

هزار رشک برد از حلاوتت شکر

Ҳазор хор хӯрд аз тароватати гулнор

هزار خار خورد از طراوتت گلنار

Зарифу нозуку раъноу чобукии аисрў

ظریف و نازک و رعنا و چابکی ایسرو

Наёвард дигар айёми хуштар аз ту нигор

نیاورد دگر ایام خوشتر از تو نگار

Лабат ки оби Хизри резад аз сухани гӯйӣ

لبت که آب خضر ریزد از سخن گویی

Қарор мебарад ва бе вФоииши бқрор

قرار میبرد و بی وفاییش بقرار

Серуми бпои ту ҳар сӯи фитодау зтни ҷон

سرم بپای تو هر سو فتاده و زتن جان

Агар чу нола барояд равони аҷиби мадор

اگر چو ناله برآید روان عجیب مدار

Лаби ту нома дард манаст ва хат биравӣ

لب تو نامه درد منست و خط بروی

Фиғон ки доим аз он дард дорадам афкор

فغان که دایم از آن درد داردم افکار

Табиби мо даҳанат чун даво наме созад

طبیب ما دهنت چون دوا نمی سازد

Танами зи дарди ту длхстаҳ монаду ҷони бемор

تنم ز درد تو دلخسته ماند و جان بیمار

На бар фурӯхта ма бе рахти чароғи дилам

نه بر فروخته مه بی رخت چراغ دلم

На ҷони сӯхта аз дидан ту бархӯрдор

نه جان سوخته از دیدن تو برخوردار

Туе ки шоҳи ғамати бскаҳ бо татовул зист

تویی که شاه غمت بسکه با تطاول زیست

Маро бсухт ду чашмати бсди тағофули зор

مرا بسوخت دو چشمت بصد تغافل زار

Шабӣ ки дар дилам ором нест бе дардат

شبی که در دلم آرام نیست بی دردت

Давои дард ман оварда ҷоми ҷами кирдор

دوای درد من آورده جام جم کردار

Чу дард ъ шқ ту оварда рӯи бмн аз меҳр

چو درد ع شق تو آورده رو بمن از مهر

Накардаам дили худро зи дарду ғами тимор

نکرده ام دل خود را ز درد و غم تیمار

Вагар ба пеши тан шаб нишин ту биншинӣ

و گر به پیش تن شب نشین تو بنشینی

Куняш тобиши таби шуълаи зани бетон бе нор

کنیش تابش تب شعله زن بتن بی نار

Вагар хуррами қади ту намоядема хуш

و گر خرم قد تو نماید ایمه خوش

Замини зи қади ту чун сояи тӯбои ордбор

زمین ز قد تو چون سایه طوبی آردبار

Дилӣ ки бемаи ту мӯнис ҷаҳонаш нест

دلی که بیمه تو مونس جهانش نیست

Наад бхти ту сару зи хати амони безор

نهد بخط تو سر و ز خط امان بیزار