Оҳи ин чаҳ фитна буд ки чарх баланд кард

آه این چه فتنه بود که چرخ بلند کرد

Вои ин чаҳ дӯд буд ки ҷон дардманд кард

وای این چه دود بود که جان دردمند کرد

Бод аҷал фиканд санавбари қадами бхок

باد اجل فکند صنوبر قدم بخاک

Озурдаи сад ҳазор дил мустаманд кард

آزرده صد هزار دل مستمند کرد

Ганҷӣ ки зер по напасандед фарқи арш

گنجی که زیر پا نپسندید فرق عرش

ӯро чаҳ шуд ки хоки нишинӣ писанд кард

او را چه شد که خاک نشینی پسند کرد

Парвонаи вор бар сари он шамъи олимӣ

پروانه‌وار بر سر آن شمع عالمی

Ҳарчанд ҷони сӯхтаи худ сапанд кард

هرچند جان سوخته خود سپند کرد

Охир ки кард боди аҷал зон чароғи давр

آخر که کرد باد اجل زان چراغ دور

Вази шамъи он ҷамол ки дафъ газанд кард

وز شمع آن جمال که دفع گزند کرد

Он ёдгор буд зи соҳиби кароматӣ

آن یادگار بود ز صاحب کرامتی

Кўрои худоӣ дар ду ҷаҳон арҷманд кард

کورا خدای در دو جهان ارجمند کرد

Яъне низоми миллату дайни Аҳмади онкӣ ӯ

یعنی نظام ملت و دین احمد آنکه او

Номи Халифаи алъҷмиро баланд кард

نام خلیفه العجمی را بلند کرد

Шаръ аз низом монад шариъати паноҳи кӯ

شرع از نظام ماند شریعت پناه کو

Хуршеди шаръи парвариши арши иштибоҳи кӯ

خورشید شرع پرورش عرش اشتباه کو

Гирами фалаки муқобил ӯ хайма ме занад

گیرم فلک مقابل او خیمه می‌زند

Он ҳишмату бузургӣ ва он дастгоҳи кӯ

آن حشمت و بزرگی و آن دستگاه کو

Хуршед агар ба маснади даврон буд азиз

خورشید اگر به مسند دوران بود عزیز

Он иззату тамаккун ва он қадару ҷоҳи кӯ

آن عزت و تمکن و آن قدر و جاه کو

Рӯзу шаб аз қиёмати мотам табоҳ шуд

روز و شب از قیامت ماتم تباه شد

Гар ҳашар нест равшании меҳру моҳи кӯ

گر حشر نیست روشنی مهر و ماه کو

Он офтобро нафаси гарм сард шуд

آن آفتاب را نفس گرم سرد شد

Лаб ҳам бибаст оинаи субҳгоҳи кӯ

لب هم ببست آینه صبحگاه کو

Гетии намои шикаст ва надорам маҷоли оҳ

گیتی نما شکست و ندارم مجال آه

Вари ҳам маҷоли оҳ буд тоби оҳи кӯ ?

ور هم مجال آه بود تاب آه کو؟

Даъвии дӯстӣ ва пас аз дӯсти зиндагӣ

دعوی دوستی و پس از دوست زندگی

Дар шаръи меҳри даъвии моро гувоҳи кӯ

در شرع مهر دعوی ما را گواه کو

Он марҳами дарун ки ба захм ҳалок рафт

آن مرهم درون که به زخم هلاک رفت

Оби ҳаёт буд чаро зер хок рафт

آب حیات بود چرا زیر خاک رفت

Он гавҳари латиф дар ин хокдони ғам

آن گوهر لطیف در این خاکدان غم

Бо ҷисм пок омад ва бо чашм пок рафт

با جسم پاک آمد و با چشم پاک رفت

Чун чашми лолаи наргиси хубони зи доғ ӯ

چون چشم لاله نرگس خوبان ز داغ او

Аз бас ки рехти хӯни ҷигар дар муғок рафт

از بس که ریخت خون جگر در مغاک رفت

Оҳ аз ҷаҳон ки дар чаманаш ҳар гулӣ ки раст

آه از جهان که در چمنش هر گلی که رست

Рӯзӣ ки рафт аз ситамаши сина чок рафт

روزی که رفت از ستمش سینه‌چاک رفت

Ҳар каф ки шуд хизоби дарин боғи ҳамчуи гул

هر کف که شد خضاب درین باغ همچو گل

Охир ба боди ҳодиса чун барг ток рафт

آخر به باد حادثه چون برگ تاک رفت

Аз сӯзи оҳу нолаи ёрони дарин азо

از سوز آه و ناله یاران درین عزا

Душман агар расед ҳам андӯҳнок рафт

دشمن اگر رسید هم اندوهناک رفت

Андеша кун ки ком ки ширин шавад зи даҳр

اندیشه کن که کام که شیرین شود ز دهر

Коби бақо ба тхлии заҳр ҳалок рафт

کآب بقا به تخلی زهر هلاک رفت

Кӣ ёди дӯст аз дил ношод ме равад

کی یاد دوست از دل ناشاد می‌رود

Аз дида гар бирафт кӣ аз ёд ме равад

از دیده گر برفت کی از یاد می‌رود

То ӯ бирафт ҳамдам оҳаст ҷони мо

تا او برفت همدم آه است جان ما

Бе дӯсти ҷони мо ҳама бар бод ме равад

بی‌دوست جان ما همه بر باد می‌رود

ӯ шуд ба хоб ва фитна баровард дасти ҷавр

او شد به خواب و فتنه برآورد دست جور

Кори ин замон ба нола ва фарёд ме равад

کار این زمان به ناله و فریاد می‌رود

Гӯи сар бар ори чашмаи ҳайвони зи зери хок

گو سر بر آر چشمه حیوان ز زیر خاک

Дар зулми марги байн ки чаҳ бедод ме равад

در ظلم مرگ بین که چه بیداد می‌رود

Халқии асири дӯзахи ғам зин қиёматанд

خلقی اسیر دوزخ غم زین قیامتند

ӯ дар биҳишти фориғ ва озод ме равад

او در بهشت فارغ و آزاد می‌رود

эй сайли гиря чанд ба таъҷил май рӯй

ای سیل گریه چند به تعجیل می‌روی

Оҳистаи рӯ ки хонаи з бунёд ме равад

آهسته رو که خانه ز بنیاد می‌رود

Ҷон дар азал ба малик вуҷӯд омад аз адам

جان در ازل به ملک وجود آمد از عدم

Боз аз вуҷӯд дар адам обод ме равад

باز از وجود در عدم‌آباد می‌رود

Хаттӣаст бар сари ҳама аз хуб то ба зишт

خطی است بر سر همه از خوب تا به زشت

Аз марги сари макаш ки чунинаст сарнавишт

از مرگ سر مکش که چنین است سرنوشت

Аз марг чора нест ба ҳарҷо ки май рӯй

از مرگ چاره نیست به هرجا که می‌روی

Хоҳӣ ба каъбаи рахти кашу хоҳ дар кунишат

خواهی به کعبه رخت کش و خواه در کنشت

Бигузар зи боғи даҳр агар мурғи зиракӣ

بگذر ز باغ دهر اگر مرغ زیرکی

Кин лолаи зори хоки азизон ба хӯни сиришт

کاین لاله‌زار خاک عزیزان به خون سرشت

Гар ҳам касе ба тахт сулаймон расад чаҳ суд

گر هم کسی به تخت سلیمان رسد چه سود

Каз тахту тоҷи сар наад охир ба хоку хишт

کز تخت و تاج سر نهد آخر به خاک و خشت

Кӯи хоҷаи ҷаҳони зафари исломи соидӣ

کو خواجه جهان ظفر اسلام صاعدی

Каз лутф дар дили ҳамаи каси тухми меҳри кишт

کز لطف در دل همه‌کس تخم مهر کشت

Мурғи дилаши зи гулшани олам ба танг буд

مرغ دلش ز گلشن عالم به تنگ بود

Ҷо дар биҳишт карду ҷаҳонро ба ҷои биҳишт

جا در بهشت کرد و جهان را به جا بهشت

Чун тоири биҳишт буд мурғи рӯҳ ӯ

چون طایر بهشت بود مرغ روح او

Таърихи риҳлаташи талаб аз « тоири биҳишт »

تاریخ رحلتش طلب از «طایر بهشت»