Соқӣ аз он чашмаи кавсари насим

ساقی از آن چشمه کوثر نسیم

Коби рух ӯ дода з гавҳар басем

کآب رخ او داده ز گوهر بسیم

Мекунад он оинаи рӯи ёварӣ

میکند آن آینه رو یاوری

То ту дар он оина рӯй оварӣ

تا تو در آن آینه روی آوری

Дар дили ман буи умедаст боз

در دل من بوی امیدست باز

Чашми дил аз рӯй умедаст боз

چشم دل از روی امیدست باز

Ғунчаи сарбастаи гул боз шуд

غنچه سربسته گل باز شد

Ҳудҳуди пари бастаи гул боз шуд

هدهد پر بسته گل باز شد

Хонд ҷами он нома ва он роз ӯ

خواند جم آن نامه و آن راز او

Гуфт ки ман нашнавам онрои з ӯ

گفت که من نشنوم آنرا ز او

Ҷам дигар омад раҳи зории супурд

جم دگر آمد ره زاری سپرد

Кард хаттӣ аз паии ёрии супурд

کرد خطی از پی یاری سپرد

К-эии гул аз ин хории ҷами даргузар

کای گل از این خواری جم درگذر

Чун гулу хори омадаи ҳам даргузар

چون گل و خار آمده هم درگذر

Раҳ бидиҳ эй гулбуни ҷони бахши ман

ره بده ای گلبن جان بخش من

То расад аз хирмани ҷони бахши ман

تا رسد از خرمن جان بخش من

Гар шудаи пари ин чаман аз сад ҳазор

گر شده پر این چمن از صد هزار

Кӯи яке эй гул чу ман аз сад ҳазор

کو یکی ای گل چو من از صد هزار

Ғуссаи ман каз дили ман хӯни мазид

غصه من کز دل من خون مزید

Омада бар қиссаи маҷнӯни мазид

آمده بر قصه مجنون مزید

Гар дамад аз кҳгли ман ёсуман

گر دمد از کهگل من یاسمن

Кӣ равад аз ин дили ман ёси ман

کی رود از این دل من یاس من

Гар назари аигли саман осо кунӣ

گر نظر ایگل سمن آسا کنی

Сад дили ошуфтаи тан осо кунӣ

صد دل آشفته تن آسا کنی

Чашмаи меҳрати дили мо ташна дид

چشمه مهرت دل ما تشنه دید

Чораи мо ҳеҷ ҷуз оташ надид

چاره ما هیچ جز آتش ندید

Мурғ агар аз суҳбати гулзори сӯхт

مرغ اگر از صحبت گلزار سوخت

Мурғи ман аз фурқати гули зори сӯхт

مرغ من از فرقت گل زار سوخت