Чу гуфтанд ин ҳикояти ходимонаш

چو گفتند این حکایت خادمانش

Фитод аз доғи дили оташи бҷонш

فتاد از داغ دل آتش بجانش

Забон бикшоду гуфтои ходимон ро

زبان بگشاد و گفتا خادمان را

Ки гуед аз ман он сарви равон ро

که گویید از من آن سرو روان را

Ки эй шамшоди қади лолаи рухсор

که ای شمشاد قد لاله رخسار

зи шухии оташи маҳзии приўор

ز شوخی آتش محضی پریوار

Қадати сарву зи сарвати гули дамида

قدت سرو و ز سروت گل دمیده

Рахти гулу зи гулати сунбули дамида

رخت گل و ز گلت سنبل دمیده

Чаҳ ширинӣ ! магар чун модарати зод

چه شیرینی! مگر چون مادرت زاد

Биҷои шери нобут ангабин дод

بجای شیر نابت انگبین داد

зи модари каси бад-ӣни лутфу тароват

ز مادر کس بدین لطف و طراوت

Назояд чун ту бо чандини ҳаловат

نزاید چون تو با چندین حلاوت

Хуии афшони оташин рӯят шуд аз тоб

خوی افشان آتشین رویت شد از تاب

Зиҳии оташ ки аз вай мечакад об

زهی آتش که از وی میچکد آب

Қадати шох гул сабзаст бе хор

قدت شاخ گل سبزست بی خار

Ки аз сар то қадам гул оварад бор

که از سر تا قدم گل آورد بار

Гули рӯят ки дар гулзор набӯд

گل رویت که در گلزار نبود

Чу ӯ ҳаргизи гулӣ бехор набӯд

چو او هرگز گلی بی خار نبود

Туе дар ҷинати некуии он ҳур

تویی در جنت نیکویی آن حور

Ки дар шаън ту омад ояти нур

که در شأن تو آمد آیت نور

Бинозам сарви қади шӯхи шнгт

بنازم سرو قد شوخ شنگت

Бимирами пеш рӯй лолаи рангат

بمیرم پیش روی لاله رنگت

Дилам хоҳад ки дафъ ҳар газандӣ

دلم خواهد که دفع هر گزندی

Бисӯзад бар сарат ҳамчун сапандӣ

بسوزد بر سرت همچون سپندی

Ба ҷисму ҷони бхўбон зон наМонӣ

به جسم و جان بخوبان زان نمانی

Ки чизеи моварои ҷисму ҷонӣ

که چیزی ماورای جسم و جانی

Ба ҷони оташи занами ранги ту гирам

به جان آتش زنم رنگ تو گیرم

Бабўсам пои ту онгаҳ бимирам

ببوسم پای تو آنگه بمیرم

зи рӯяти чашми мангар давр гардад

ز رویت چشم من گر دور گردد

Чароғ дидаам бенур гардад

چراغ دیده ام بی نور گردد

Ман он мастам кигарсозӣ кабобам

من آن مستم که گر سازی کبابم

Бисӯзам ҷони вази оташ рӯ нтобам

بسوزم جان وز آتش رو نتابم

Ҳаме гуфт аз сари сӯзиши саное

همی گفت از سر سوزش ثنایی

Ҳаме хондаш бсди зории дуое

همی خواندش بصد زاری دعایی

Ки чун шамъи фалак тобанда бошӣ

که چون شمع فلک تابنده باشی

Намирӣ то қиёмат зинда бошӣ

نمیری تا قیامت زنده باشی