Чу бишунид ин ҳикоят шамъ ошуфт

چو بشنید این حکایت شمع آشفت

Забон таън бигушо ва бадв гуфт

زبان طعن بگشا و بدو گفت

Ки эй девонаи чандини ҳарзаи гӯйӣ

که ای دیوانه چندین هرزه گویی

Ба теғи ман ҳалоки худ чаҳ ҷӯӣ

به تیغ من هلاک خود چه جویی

Чу барқи ғайритем оташ фурӯзад

چو برق غیرتم آتش فروزد

Ҳазорон чун ту дар икдм бисӯзад

هزاران چون تو در یکدم بسوزد

Сумуми қаҳри мангар бар ту тозад

سموم قهر من گر بر تو تازد

Танатро сӯзаду ҷонати гудозад

تنت را سوزد و جانت گدازد

Басӣ ҳамчун ту бар рӯем назар дӯхт

بسی همچون تو بر رویم نظر دوخت

Хаёли васли пухту оқибати сӯхт

خیال وصل پخت و عاقبت سوخت

Чу ту ҳар кас ки дар базм ман афтод

چو تو هر کس که در بزم من افتاد

Магари хокистараши беруни баради бод

مگر خاکسترش بیرون برد باد

Вуҷӯдати пеши ман барг гиёҳӣ аст

وجودت پیش من برگ گیاهی است

Вагар сӯзӣ ки бар ман барг коҳӣ аст

و گر سوزی که بر من برگ کاهی است

Ба нисбат бо ту моро улфатӣ нест

به نسبت با تو ما را الفتی نیست

Гадои бошбчроғш нисбатӣ нест

گدا باشبچراغش نسبتی نیست

Мҷуи зинҳор аз ман меҳрбонӣ

مجو زنهار از من مهربانی

Надорад зинҳор оташи ту доне

ندارد زینهار آتش تو دانی

Қаринамгар шӯии сӯзии зтобм

قرینم گر شوی سوزی زتابم

Ки ту чун кавкабии ман офтобам

که تو چون کوکبی من آفتابم

Чаро бо васли ман чандини шитобӣ

چرا با وصل من چندین شتابی

Ки чун ёбии марои худро наёбӣ

که چون یابی مرا خود را نیابی

Ҳамон беҳтар ки гирд ман нагардӣ

همان بهتر که گرد من نگردی

Ту дар ҷон бохтан ҳар чаҳ фардӣ

تو در جان باختن هر چه فردی

Чу худ дар вартаи бими ҳалокам

چو خود در ورطه بیم هلاکم

Агар сӯзӣ ва гар мерай чаҳ бокам

اگر سوزی و گر میری چه باکم

зи нахли қоматами файзӣ на бинӣ

ز نخل قامتم فیضی نه بینی

Биҷузи доғи дил аз ман гул начинӣ

بجز داغ دل از من گل نچینی

Сари худ хоҳӣ охир дод бар бод

سر خود خواهی آخر داد بر باد

Ки бар ҷои баландат дида афтод

که بر جای بلندت دیده افتاد

Мҷуи зои васлам эй нопухтаи комӣ

مجو زا وصلم ای ناپخته کامی

Мсўз аз пухтани савдои хомӣ

مسوز از پختن سودای خامی

Касе каз шохи гул кӯтаҳ шудаш даст

کسی کز شاخ گل کوته شدش دست

Начед аз ваии гулӣ ҳар чанд бурҷаст

نچید از وی گلی هر چند برجست

Чу натавон корҳо бедастрас кард

چو نتوان کارها بی دسترس کرد

Бақадр дастрас бояд ҳавас кард

بقدر دسترس باید هوس کرد

Ба савдои лаби ширин чу Фарҳод

به سودای لب شیرین چو فرهاد

Набояд ҷон ширин дод бар бод

نباید جان شیرین داد بر باد

Магар нашунида ӣӣ хӯн хӯрдан ӯ

مگر نشنیده یی خون خوردن او

Бадаради ноумедии мурдан ӯ

بدرد ناامیدی مردن او

Пас аз саъйӣ ки кӯҳ аз пои дроФкнд

پس از سعیی که کوه از پا درافکند

зи лаъли дӯсти дандон тамаъ кунад

ز لعل دوست دندان طمع کند

Накундӣ кӯҳи баҳри дилбари худ

نکندی کوه بهر دلبر خود

Ки кундии хонаи худ бар сари худ

که کندی خانه خود بر سر خود

На хорои он муҳаббат кеш ме кунад

نه خارا آن محبت کیش می کند

Бадасти хеши гӯр хеш ме кунад

بدست خویش گور خویش می کند

На шер оварад то айвони ширин

نه شیر آورد تا ایوان شیرین

Равони гашт аз бар ӯ ҷони ширин

روان گشت از بر او جان شیرین

Набӯд он сӯрати ширин ки худ кард

نبود آن صورت شیرین که خود کرد

Бқтли хеши ширинро мадад кард

بقتل خویش شیرین را مدد کرد

Биёади лаъл ӯ кӯҳ гарон кунад

بیاد لعل او کوه گران کند

Надид он лаъли лаб ҳар чанд ҷон кунад

ندید آن لعل لب هر چند جان کند

Чу Фарҳод аз лаб ширин нёсуд

چو فرهاد از لب شیرین نیاسود

Ту ҳам набӯд азин ҷон канданат суд

تو هم نبود ازین جان کندنت سود

Мёи дигари бад-ӣни сари манзили ман

میا دیگر بدین سر منزل من

Макун худро сабк дар маҳфили ман

مکن خود را سبک در محفل من

Вагар оеи расонами худ газандат

و گر آیی رسانم خود گزندت

Бифармоем ки то оташи знндт

بفرمایم که تا آتش زنندت