Наҳанги шавқ чун тӯфон баровард

نهنگ شوق چون طوفان برآورد

Хирадро киштии тоқати фурӯи барад

خرد را کشتی طاقت فرو برد

Чунон баҳри муҳаббати гашти ҳавшон

چنان بحر محبت گشت حوشان

Ки шамъаши зи оташ дил хост тӯфон

که شمعش ز آتش دل خاست طوفان

Чу шуд тизоби теғи ишқи ҳосил

چو شد تیزاب تیغ عشق حاصل

Намӯдаш ҷавҳари ойӣнаи дил

نمودش جوهر آیینه دل

Чу мум аз оташи дил нарм гардад

چو موم از آتش دل نرم گردد

Бҷони парвонаро саргарм гардад

بجان پروانه را سرگرم گردد

Чунонаш сӯз ӯ дар дил асар кард

چنانش سوز او در دل اثر کرد

Ки аз саргармӣу тундӣ бадар кард

که از سرگرمی و تندی بدر کرد

Чу дид ӯро ба меҳри хеши содиқ

چو دید او را به مهر خویش صادق

Бар ӯ маҷнӯн чу Лайлии гашти ошиқ

بر او مجنون چو لیلی گشت عاشق

Гузашт аз ноз ва ӯро ёр худ кард

گذشت از ناز و او را یار خود کرد

Ниёзи ошиқи охири кор худ кард

نیاز عاشق آخر کار خود کرد

Касе донад ки дорад сӯзи доғӣ

کسی داند که دارد سوز داغی

Ки дил бар дили ҳмидорди чароғӣ

که دل بر دل همیدارد چراغی

Вале покон чу шамъи длФрўзнд

ولی پاکان چو شمع دلفروزند

Ки нур аз ҳам фаро гиранд ва сӯзанд

که نور از هم فرا گیرند و سوزند

Дило , гоҳе висоли шамъи ёбӣ

دلا، گاهی وصال شمع یابی

Ки чун парвонаи рухи з оташ нтобӣ

که چون پروانه رخ ز آتش نتابی

Чўнгризӣ ба ҷавр аз ошноӣ

چونگریزی به جور از آشنایی

Биёбӣ зи ошнои равшаноӣ

بیابی ز آشنایی روشنایی

Чу Мӯсои зоташ фиръавн нагурехт

چو موسی زاتش فرعون نگریخت

Ҳам аз оташи чароғи дили барангехт

هم از آتش چراغ دل برانگیخت

Надидам ошиқӣ дар ишқи содиқ

ندیدم عاشقی در عشق صادق

Ки дар ишқаш нашуд маъшӯқи ошиқ

که در عشقش نشد معشوق عاشق

Агар маъшӯқи ҷӯрӣ май намояд

اگر معشوق جوری می نماید

Туро дар ишқи худ май озмоид

ترا در عشق خود می آزماید

Дили парвонагар аз доғ ришаст

دل پروانه گر از داغ ریشست

Ҷигари сӯзӣу доғи шамъ беш аст

جگر سوزی و داغ شمع بیش است

Гараш доғӣ буд бар синаи булбул

گرش داغی بود بر سینه بلبل

Буд сад доғи ҳам бар синаи гул

بود صد داغ هم بر سینه گل

Миёни ошиқу маъшӯқ розӣ аст

میان عاشق و معشوق رازی است

Кигар ин сӯзад ӯро ҳам гдозист

که گر این سوزد او را هم گدازیست

Бпои ёр агар хории даройад

بپای یار اگر خاری درآید

зи ошиқи нола зорӣ барояд

ز عاشق ناله زاری برآید

Вагар ошиқ хӯрд тирии дили дӯст

وگر عاشق خورد تیری دل دوست

Бадарад ояд чу худ дар сина ӯст

بدرد آید چو خود در سینه اوست

Дили парвона чун месӯхт аз дард

دل پروانه چون میسوخت از درد

Бҷони шамъи сӯз ӯ асар кард

بجان شمع سوز او اثر کرد

Чунон шамъаши бадал оташ барафрӯхт

چنان شمعش بدل آتش برافروخت

Ки дар парвона чун медид месӯхт

که در پروانه چون میدید میسوخت

Бадви гуфто ки эй парвонаи маст

بدو گفتا که ای پروانه مست

Бисӯз ва зорем барадии дил аз даст

بسوز و زاریم بردی دل از دست

Туро ҳар чанд дар ҷавр озмудам

ترا هر چند در جور آزمودم

Фузун шуд эътиқод аз ончӣ будам

فزون شد اعتقاد از آنچه بودم

Марои меҳри ту дар дили ҷои гирифта

مرا مهر تو در دل جا گرفته

зи ҷонами оташии болои гирифта

ز جانم آتشی بالا گرفته

Ман аинсони гарми Меҳрӣ каз ту байнам

من اینسان گرم مهری کز تو بینم

Бимирами битўгар рӯзӣ нишинам

بمیرم بیتو گر روزی نشینم

Мабодам зиндагии онрўзи рӯзӣ

مبادم زندگی آنروز روزی

Ки берӯят кунам маҷлис фурӯзӣ

که بی رویت کنم مجلس فروزی

Маро ҳарҷо нишоне то бимирам

مرا هرجا نشانی تا بمیرم

Аз онҷои пой рафтан брнагирам

از آنجا پای رفتن برنگیرم

Чу шуд сӯзи ғамати рози ниҳонам

چو شد سوز غمت راز نهانم

Забон барам гар ояд бар забонам

زبان برم گر آید بر زبانم

Наёяд бар забон аз ишқи розам

نیاید بر زبان از عشق رازم

Гар аз тан пора бурдорӣ ба газам

گر از تن پاره برداری به گازم

Ба теғамгар ҷудо гардад сар аз тан

به تیغم گر جدا گردد سر از تن

Ба меҳрати тез тар гардад дили ман

به مهرت تیز تر گردد دل من

Қисм хӯрдам ки ҳар ҷо рӯй оре

قسم خوردم که هر جا روی آری

Маро ҳам бошад онҷо рӯй ёрӣ

مرا هم باشد آنجا روی یاری

Ҳамаи ҷону дилу тан аз ту бошам

همه جان و دل و تن از تو باشم

Ту аз ман бошӣ ва ман аз ту бошам

تو از من باشی و من از تو باشم

Дили мумӣ чу шамъаш нарм гардид

دل مومی چو شمعش نرم گردید

Миён ҳар ду суҳбат гарм гардид

میان هر دو صحبت گرم گردید

Дар он суҳбати зи гармӣ бе шкФтӣ

در آن صحبت ز گرمی بی شکفتی

Чароғ аз гармӣ суҳбат гирифтӣ

چراغ از گرمی صحبت گرفتی

зи васли ҳам аҷаб дилшод буданд

ز وصل هم عجب دلشاد بودند

Вале фориғи зи қасд бод буданд

ولی فارغ ز قصد باد بودند