Чу карданд он ду тани дилсӯзии оғоз
چو کردند آن دو تن دلسوزی آغاز
Фалак кард аз ҳиси бунёди кини боз
فلک کرد از حس بنیاد کین باز
Фалакро расму ойини худ ҳамин аст
فلک را رسم و آیین خود همین است
Фалак то буд ва бошад ин чунин аст
فلک تا بود و باشد این چنین است
зи фонӯси хаёли чархи пои баст
ز فانوس خیال چرخ پا بست
Фироқи ошиқони сӯрати куҷои баст
فراغ عاشقان صورت کجا بست
зи меҳраши шод агар рӯзии нишинӣ
ز مهرش شاد اگر روزی نشینی
Чу шаб гардад бидон меҳраш на бинӣ
چو شب گردد بدان مهرش نه بینی
Ҳамаи тан аз палангӣ шуд фалаки чашм
همه تن از پلنگی شد فلک چشم
Ки касро нанигарад ҳаргизи бики чашм
که کس را ننگرد هرگز بیک چشم
Басӯрат ҷузи намакзорӣ фалак нест
بصورت جز نمکزاری فلک نیست
Бмънии зарра ӣӣ дар вай намак нест
بمعنی ذره یی در وی نمک نیست
Нашуд ҳаргизи дилӣ аз меҳр ӯ шод
نشد هرگز دلی از مهر او شاد
Чаҳ бад меҳраст ёрб сарнигӯни бод
چه بد مهرست یارب سرنگون باد
Ки ин боғи дил аз гардун надорад ?
که این باغ دل از گردون ندارد؟
Ки аз гардуни дили пар хӯн надорад ?
که از گردون دل پر خون ندارد؟
Кадомин дили з гардун нест пурғам ?
کدامین دل ز گردون نیست پرغم؟
Кадомин хотир аз чархаст хуррам ?
کدامین خاطر از چرخ است خرم؟
Набахшад ҳечкасро афсари зар
نبخشد هیچکس را افسر زر
Ки чун шамъаш надорад теғ бар сар
که چون شمعش ندارد تیغ بر سر
Касерогар чароғии брФрўзд
کسی را گر چراغی برفروزد
Чу бинии оқибат ӯро бисӯзад
چو بینی عاقبت او را بسوزد
Ҳануз он синаи ришони ҷигари сӯз
هنوز آن سینه ریشان جگر سوز
Накарда дар висоли ҳам шабии рӯз
نکرده در وصال هم شبی روز
Фалак дар кӣнаи эшон дар овехт
فلک در کینه ایشان در آویخت
Рақибӣ бар сари эшон барангехт
رقیبی بر سر ایشان برانگیخت
Рақибии тунди хуии зишти кирдор
رقیبی تند خویی زشت کردار
Шуд аз боди ҳавои гӯйии падедор
شد از باد هوا گویی پدیدار
Азин белангарӣ бе эътиборӣ
ازین بی لنگری بی اعتباری
Казу будӣ баҳри хотири ғуборӣ
کزو بودی بهر خاطر غباری
Набӯдӣ пешааш ҷузи ҳарзаи гардӣ
نبودی پیشه اش جز هرزه گردی
Хунак бар хотири мардуми зи сардӣ
خنک بر خاطر مردم ز سردی
Қазогар оташии ангези гардӣ
قضا گر آتشی انگیز گردی
Дамидӣ сад фусун то тез кардӣ
دمیدی صد فسون تا تیز کردی
Чу дуздонгар сбкдстӣ намӯдӣ
چو دزدان گر سبکدستی نمودی
зи фарқи лолаи тоҷи зари рабӯдӣ
ز فرق لاله تاج زر ربودی
Биксоъти давидии гирди олам
بیکساعت دویدی گرد عالم
Ҳазорон хонаро рафтӣ бикдм
هزاران خانه را رفتی بیکدم
Чу мисатон омад оншби сӯии бустон
چو مستان آمد آنشب سوی بستان
Басии афтону хезони ҳамчуи мисатон
بسی افتان و خیزان همچو مستان
Ҳаме гардид гирди он чамани бод
همی گردید گرد آن چمن باد
Бидон суҳбати гузораш ногуҳ афтод
بدان صحبت گذارش ناگه افتاد
Чу дид устодаи шамъии хуби манзар
چو دید استاده شمعی خوب منظر
зи лаъли оташин то ҷяш бар сар
ز لعل آتشین تا جیش بر سر
На лаълии шбчроғӣ буд аз давр
نه لعلی شبچراغی بود از دور
Ки аз рӯйиши ҷаҳон дам мезад аз нур
که از رویش جهان دم میزد از نور
Кушода аз гули рухсори парда
گشاده از گل رخسار پرده
Шаб аз хуршеди ориз рӯз карда
شب از خورشید عارض روز کرده
Қадӣ чун шохи гул бо сад таҷаммул
قدی چون شاخ گل با صد تجمل
Шукуфта бар фарозаши оташини гул
شکفته بر فرازش آتشین گل
Даруни шуълааш ҳамчун гул тар
درون شعله اش همچون گل تر
Бар оташи риштаҳо чун хӯрдаи зар
بر آتش رشته ها چون خورده زر
Яке парвонаи гаштии гирди рӯйиш
یکی پروانه گشتی گرد رویش
Кушодаи дасти гул чидани бсўиш
گشاده دست گل چیدن بسویش
Чу гули хандон шуда дар рӯй ӯ шамъ
چو گل خندان شده در روی او شمع
Взўи парвонаи сари хуш бо дили ҷамъ
وزو پروانه سر خوش با دل جمع
Чунон андӯҳи олами барда аз ёд
چنان اندوه عالم برده از یاد
Ки мегуфтанд олам май баради бод
که می گفتند عالم می برد باد