Накӯ бошад ба ошиқи лутфи дилбар

نکو باشد به عاشق لطف دلبر

Вале ҳар чанд пинҳонтар накӯ тар

ولی هر چند پنهان تر نکو تر

Макун ишқи ниҳон чун шамъи равшан

مکن عشق نهان چون شمع روشن

Ки бошад аз ҳасудони бими куштан

که باشد از حسودان بیم کشتن

Ҳасудонро буд ранҷӣ ба сина

حسودان را بود رنجی به سینه

Ки бемӯҷиб ҳаме варзанд кӣна

که بی موجب همی ورزند کینه

Ҳасади теғӣ буд чун неши каждум

حسد تیغی بود چون نیش کژدم

Ки ҷӯяд бе сабаби озори мардум

که جوید بی سبب آزار مردم

Ҳасади оташ буд чун брФрўзд

حسد آتش بود چون برفروزد

Баҳри хушк ватарӣ кофтад бисӯзад

بهر خشک و تری کافتد بسوزد

Гар ин оташ занад бар сина ӣӣ тоб

گر این آتش زند بر سینه یی تاب

Касаш нанишонд алои теғ чун об

کسش ننشاند الا تیغ چون آب

Чу бо парвонаи шамъ аз айни раҳмат

چو با پروانه شمع از عین رحمت

з мастӣ кардӣ изҳори муҳаббат

ز مستی کردی اظهار محبت

Бахуд чун мор , бод аз рашки печид

بخود چون مار، باد از رشک پیچید

Ки ганҷиро ба чанг муфлисӣ дид

که گنجی را به چنگ مفلسی دید

Чунонаш боди рашкӣ зон ду тан хост

چنانش باد رشکی زان دو تن خاست

Ки инро куштан ӯро сӯхтани хост

که این را کشتن او را سوختن خواست

зи ғайрати тунди гашту қасд ӯ кард

ز غیرت تند گشت و قصد او کرد

Каз он гулбуни фурӯи резади гули зард

کز آن گلبن فرو ریزد گل زرد

Рибоед аз сари шамъи афсари нур

رباید از سر شمع افسر نور

Кунад парвонаро аз васл ӯ давр

کند پروانه را از وصل او دور

Вале ҳар чанд аз кини сӯй ӯ тохт

ولی هر چند از کین سوی او تاخت

Наёраст аз сараши тоҷи зари андохт

نیارست از سرش تاج زر انداخت

Ҷузи ин тарафӣ набаст аз рӯй моҳаш

جز این طرفی نبست از روی ماهش

Казу кунҷ шуд бтрФи маи кулоҳаш

کزو کنج شد بطرف مه کلاهش

Чу шамъаши тоҷ бар сар каҷ шуд аз бод

چو شمعش تاج بر سر کج شد از باد

Қиёмат дар миён маҷлис афтод

قیامت در میان مجلس افتاد

Ки ногуҳи тоҷи он мишкӣни кулола

که ناگه تاج آن مشکین کلاله

Равад бар бод ҳамчун тоҷи лола

رود بر باد همچون تاج لاله

Баромад аз дили халқ аз ғамаши дӯд

برآمد از دل خلق از غمش دود

Ки ӯ чашму чароғи анҷуман буд

که او چشم و چراغ انجمن بود

Чу хуии нозуку табъи салимаш

چو خوی نازک و طبع سلیمش

Набӯд аз нозукии тоби насимаш

نبود از نازکی تاب نسیمش

зи айни мардумии халқ аз чапу рост

ز عین مردمی خلق از چپ و راست

Паии он нури чашм аз ҷой бархест

پی آن نور چشم از جای برخاست

Барои чораи ҷӯӣ ҳар ки бишитофт

برای چاره جویی هر که بشتافت

Бғир аз парда тадбирӣ наме ёфт

بغیر از پرده تدبیری نمی یافت