На худ мерафт аз он манзил ба шабгир

نه خود میرفت از آن منزل به شبگیر

Кашон май барадяши занҷири тақдир

کشان می بردیش زنجیر تقدیر

Чу дил , шод аз парии рухсора ӣӣ нест

چو دل، شاد از پری رخساره یی نیست

Биҷузи девонаи гаштани чора ӣӣ нест

بجز دیوانه گشتن چاره یی نیست

Дили мискин ки ӯ як қатра хӯнаст

دل مسکین که او یک قطره خونست

Дарави ҳам қатра ӣӣ хӯн ҷунун аст

درو هم قطره یی خون جنون است

Аҷаб набӯд чу дарди дарди нӯшад

عجب نبود چو درد درد نوشد

Гар аз девонагӣ хунаш баҷушад

گر از دیوانگی خونش بجوشد

Чу шамъи дили зи даст ӯ забун шуд

چو شمع دل ز دست او زبون شد

зи кафи сари риштаи ақлаш бурун шуд

ز کف سر رشته عقلش برون شد

Фурӯи баради аждаҳоеи ишқи хунхор

فرو برد اژدهایی عشق خونخوار

Сипоҳи ақлу доноӣ ба якбор

سپاه عقل و دانایی به یکبار

Аннани дили зи кафи парвона чун ҳашт

عنان دل ز کف پروانه چون هشت

Бадастӯри хирад парвона бинвишт

بدستور خرد پروانه بنوشت

зи кӯии оқилӣ бегонагӣ кард

ز کوی عاقلی بیگانگی کرد

Гузар дар водӣ девонагӣ кард

گذر در وادی دیوانگی کرد

Чу шуд девонаи давр аз васли ҷонон

چو شد دیوانه دور از وصل جانان

Ниҳоди оҳӯи сифати сар дар биёбон

نهاد آهو صفت سر در بیابان

Биёбоне ки бод аз ғояти саҳм

بیابانی که باد از غایت سهم

Набӯд оромиши онҷои икдм аз ваҳм

نبود آرامش آنجا یکدم از وهم

Ба шаб аз тирагии зулмати сетоне

به شب از تیرگی ظلمت ستانی

Ба рӯз аз дӯзахи сӯзони нишоне

به روز از دوزخ سوزان نشانی

Нагӯям дӯзах рӯй замин буд

نگویم دوزخ روی زمین بود

Ки дӯзахи пеш ӯ хулди барин буд

که دوزخ پیش او خلد برین بود

Дар он рӯй замин чун зулфи гулчеҳр

در آن روی زمین چون زلف گلچهر

Раёҳин карда райҳонии туфи меҳр

ریاحین کرده ریحانی تف مهر

Замин аз тобаи оташи бтар буд

زمین از تابه آتش بتر بود

Ҷаҳонро доғӣ аз вай бар ҷигар буд

جهان را داغی از وی بر جگر بود

Агар мурғӣ задӣ бар хоки минқор

اگر مرغی زدی بر خاک منقار

Шудӣ минқораш аз оташ чу гулнор

شدی منقارش از آتش چو گلنار

Пари оташи чашмҳои он биёбон

پر آتش چشمهای آن بیابان

Бшкли чашмаи хуршеди тобон

بشکل چشمه خورشید تابان

Биҷой ҳар ҳубоб аз гармии об

بجای هر حباب از گرمی آب

Лаби ҷӯи миздии тбхолаҳ аз тоб

لب جو میزدی تبخاله از تاب

Дар он саҳро на реги мавҷи зан буд

در آن صحرا نه ریگ موج زن بود

Заминро дона аз гармӣ ба тан буд

زمین را دانه از گرمی به تن بود

зи гармии оҳӯяши чўншмъи маҳфил

ز گرمی آهویش چونشمع محفل

Гудозони пиҳи чашм аз оташи дил

گدازان پیه چشم از آتش دل

Ғизоли мастро аз тобиши ҷон

غزال مست را از تابش جان

Ҷигар шуд дар танури синаи бирён

جگر شد در تنور سینه بریان

Агар парвона вааш мурғӣ паридӣ

اگر پروانه وش مرغی پریدی

Ҷузи оташи манзил дигар надидӣ

جز آتش منزل دیگر ندیدی

Ба ҷонсӯзии ошиқ зон биёбон

به جانسوزی عاشق زان بیابان

Насим оташ шудӣ чун барқи тобон

نسیم آتش شدی چون برق تابان

Ба чашм аз бута хорӣ раседӣ

به چشم از بوته خاری رسیدی

Тели хокистарӣ буд аз шаҳидӣ

تل خاکستری بود از شهیدی

Биҷои чашмаи сим аз санги он дашт

بجای چشمه سیم از سنگ آن دشت

Гудозони гашт ва аз чашмаши равони гашт

گدازان گشت و از چشمش روان گشت

Касе аз сӯзи дилгар дам гушӯдӣ

کسی از سوز دل گر دم گشودی

Нафас чун миздии михости дӯдӣ

نفس چون میزدی میخاست دودی

Дар он водӣ ки гули з оташ дамидӣ

در آن وادی که گل ز آتش دمیدی

Забони таъна бар оташ кашидӣ

زبان طعنه بر آتش کشیدی

Тани парвона ҳамчун шамъи бгдохт

تن پروانه همچون شمع بگداخت

Чаҳ гар месӯхтӣ ночор месохт

چه گر میسوختی ناچار میساخت

Чунон аз заъфи мискини нотавони гашт

چنان از ضعف مسکین ناتوان گشت

Ки болу пар бар ӯ бори гарони гашт

که بال و پر بر او بار گران گشت

Гар аз заъфаши нафас бар худ дамидӣ

گر از ضعفش نفس بر خود دمیدی

Дигар худро биҷой худ надидӣ

دگر خود را بجای خود ندیدی

Чунон шуд роҳат аз ҷони харобаш

چنان شد راحت از جان خرابش

Ки ҳаргиз кас надидӣ хӯрду хобаш

که هرگز کس ندیدی خورد و خوابش

зи заъф аз дасти ғам чун дод кардӣ

ز ضعف از دست غم چون داد کردی

Касе нишнидӣ ар фарёд кардӣ

کسی نشنیدی ار فریاد کردی

Ҳамеи гаштии баҳри сӯи шамъи ҷӯён

همی گشتی بهر سو شمع جویان

Ббўии шамъ чун занбӯри пӯён

ببوی شمع چون زنبور پویان

Чу мурғи ним бсмл бо дили чок

چو مرغ نیم بسمل با دل چاک

Ҳамязди пари зи дарди хуш бар хок

همیزد پر ز درد خوش بر خاک

зи бас каз пурфишондан гирд ангехт

ز بس کز پرفشاندن گرد انگیخت

Бадасти хеш бар сари хок май бехат

بدست خویش بر سر خاک می بیخت

Чу шамъи он сӯз будӣ дар дарунаш

چو شمع آن سوز بودی در درونش

Ки дар ҷӯш омадӣ ҳар лаҳзаи хунаш

که در جوش آمدی هر لحظه خونش

Чу аз чашми оташин лаълаш фитодӣ

چو از چشم آتشین لعلش فتادی

Чароғии пеши пой ӯ наҳодӣ

چراغی پیش پای او نهادی

Ҳамаи шаби ҳамчуи шамъ аз гиря кардан

همه شب همچو شمع از گریه کردن

Миёни ашк будӣ то бгрдн

میان اشک بودی تا بگردن

Чу маҷнӯн бо дили худ дар сухан буд

چو مجنون با دل خود در سخن بود

Наонаш зоре бо хештан буд

نهانش زاریی با خویشتن بود