Касе то кӣ зи доғи дили гудозад

کسی تا کی ز داغ دل گدازد

Дилӣ то кӣ сӯз ишқ созад

دلی تا کی سوز عشق سازد

Танӣ каз доғи ишқ аФгор бошад

تنی کز داغ عشق افگار باشد

Гар аз мурдан раҳад бемор бошад

گر از مردن رهد بیمار باشد

Шуд охири шамъи бемор аз ғами дӯст

شد آخر شمع بیمار از غم دوست

Фитодаш оташи таб дар рагу пӯст

فتادش آتش تب در رگ و پوست

Вуҷӯди нозукаш чун таб кашидӣ

وجود نازکش چون تب کشیدی

Арақ ҳамчун гул аз рӯйиш чакидӣ

عرق همچون گل از رویش چکیدی

Чу аз ҷонаш задӣ оташи забона

چو از جانش زدی آتش زبانه

з гулнораш фитодӣ нори дона

ز گلنارش فتادی نار دانه

Гудозон шуд таниш аз тобиши таб

گدازان شد تنش از تابش تب

Садаши тбхолаҳи беруни рехт аз лаб

صدش تبخاله بیرون ریخت از لب

зи таби сими таниш аз тоб мешуд

ز تب سیم تنش از تاب میشد

Чу сим аз оташи дил об мешуд

چو سیم از آتش دل آب میشد

Тани кофурии онмоаҳи гулчеҳр

تن کافوری آنماه گلچهر

Гудозон чу барф аз тобиши меҳр

گدازان چو برف از تابش مهر

зи дили оташи биҷои нолаи михост

ز دل آتش بجای ناله میخاست

Чу моҳи чордаҳ пайваста мекост

چو ماه چارده پیوسته میکاست

Чу калакӣ шуд бадан аз заъфи ҳолаш

چو کلکی شد بدن از ضعف حالش

Аён шуд риштаи ҷони ҳамчуи нолш

عیان شد رشته جان همچو نالش

Намонад аз ҳастиаш чун лолаи онмоаҳ

نماند از هستی اش چون لاله آنماه

Биҷузи доғи даруну шуълаи оҳ

بجز داغ درون و شعله آه

Чунонаш оташи таб рух барафрӯхт

چنانش آتش تب رخ برافروخت

Ки аз гармии ҷабинаш даст месӯхт

که از گرمی جبینش دست میسوخت

зи тоби таб фаро рафт аз сараши дӯд

ز تاب تب فرا رفت از سرش دود

Кашид аз синаи оҳӣ оташ олуд

کشید از سینه آهی آتش آلود

Забон бикшод бо чандини шикоят

زبان بگشاد با چندین شکایت

ҲмигФт аз сари сӯзи ин ҳикоят

همیگفت از سر سوز این حکایت

Ки кинати аиФлк бо ман чҳо кард

که کینت ایفلک با من چها کرد

Туро аз ёру ёр аз ман ҷудо кард

ترا از یار و یار از من جدا کرد

Магар кам сӯхти ҷонам эй ситамгар

مگر کم سوخت جانم ای ستمگر

Ки афзудии чунин доғаш бар сар

که افزودی چنین داغش بر سر

Танам месӯзӣ ва ман мигдозм

تنم میسوزی و من میگدازم

Ки кӯтаҳ мешавад умри дарозам

که کوته میشود عمر درازم

Чу маи он каз ту дар авҷ камоласт

چو مه آن کز تو در اوج کمالست

Камоли давлаташ айн заволаст

کمال دولتش عین زوالست

Чароғи меҳри кӯро меҳрбонӣ

چراغ مهر کو را مهربانی

Саҳари афрӯзӣу шомаши нишоне

سحر افروزی و شامش نشانی

з хокаш баркашӣ то авҷи афлок

ز خاکش برکشی تا اوج افلاک

Расонии зарраи зарраи боз бар хок

رسانی ذره ذره باز بر خاک

Маи борӣкро чун риштаи тан

مه باریک را چون رشته تن

Қавӣ дил гардад аз меҳри ту чун ман

قوی دل گردد از مهر تو چون من

Чу ман онгаҳ ки кор вай шавад рост

چو من آنگه که کار وی شود راست

Бдоғи нои умедӣ боядаш кост

بداغ نا امیدی بایدش کاست

Касе чун бошад аз меҳри ту шокир

کسی چون باشد از مهر تو شاکر

Ки худсозӣ ва ҳам худ сӯзии охир

که خود سازی و هم خود سوزی آخر

Бисӯзӣ ҳар киро рухи брФрўзӣ

بسوزی هر که را رخ برفروزی

Найафурӯзӣ чароғӣ то насӯзӣ

نیفروزی چراغی تا نسوزی

Шабӣ бо кас наёрӣ рӯз кардан

شبی با کس نیاری روز کردن

Ки дар рӯзашгузорӣ зинда чун ман

که در روزش گذاری زنده چون من

зи ту ҳар каси чароғии брФрўзд

ز تو هر کس چراغی برفروزد

Чу бинад кавкаб бахташ бисӯзад

چو بیند کوکب بختش بسوزد

Чу барқи он каз ту дар олами илми гашт

چو برق آن کز تو در عالم علم گشت

Касе то чашм барҳам зад адами гашт

کسی تا چشم برهم زد عدم گشت

Ним муъмин агар иктни зи пастӣ

نیم مومن اگر یکتن ز پستی

Бкоми дили расонӣ то ту ҳастӣ

بکام دل رسانی تا تو هستی

Чароғ кас нагардад аз ту равшан

چراغ کس نگردد از تو روشن

Ки нанишинад бзири теғ чун ман

که ننشیند بزیر تیغ چون من

Бшҳди шаккарин парварданам чист

بشهد شکرین پروردنم چیست

Бтиғи марги зойеъ карданам чист

بتیغ مرگ ضایع کردنم چیست

Чу нахли мумам аз баҳр чаҳ бастӣ

چو نخل مومم از بهر چه بستی

Чаҳ бастӣ , аз чаҳ рӯи бозами шикастӣ

چه بستی، از چه رو بازم شکستی

Ҳамаи таври ту беҳанҷор бошад

همه طور تو بی هنجار باشد

Ҳамаи даври ту бепаргор бошад

همه دور تو بی پرگار باشد

На ман чун лола дорам доғи азин боғ

نه من چون لاله دارم داغ ازین باغ

Ки аҳли дил ҳама марданд азин боғ

که اهل دل همه مردند ازین باغ

Ба оташи сӯзами инам комронист

به آتش سوزم اینم کامرانیست

Ба ҳасрат меРом инам зиндагонӣаст

به حسرت میرم اینم زندگانیست

зи заъфами бскаҳи ёрои нафас нест

ز ضعفم بسکه یارای نفس نیست

Агар меРом касе фарёд рас нест

اگر میرم کسی فریاد رس نیست

Чунон дар худ фурӯ рафтам ки дигар

چنان در خود فرو رفتم که دیگر

Магар бурдорам аз ҷайби адами сар

مگر بردارم از جیب عدم سر

Ҳавои дорӣ ки дил кардам бадви гарм

هوا داری که دل کردم بدو گرم

Ббодш дода ӣӣ бодати зи ман шарм

ببادش داده یی بادت ز من شرم

Равои дорӣ ки аз ҷаври рақибӣ

روا داری که از جور رقیبی

Ба танҳои бимирам чун ғарибӣ

به تنهایی بمیرم چون غریبی

Гар ин ҷавру ҷафо бар ман гузинӣ

گر این جور و جفا بر من گزینی

Илоҳии ҳам ба рӯзи ман нишинӣ

الهی هم به روز من نشینی