Чу бошад бар дилӣ аз доғи тобӣ

چو باشد بر دلی از داغ تابی

Барояд оқибати буии кабобӣ

برآید عاقبت بوی کبابی

Ба ҳар ҷо бугзарад оҳӯии мишкӣн

به هر جا بگذرد آهوی مشکین

Тавон паии бурданаш аз буии мишкӣн

توان پی بردنش از بوی مشکین

Чу шамъ аз ҳади брўншди сӯзи ҷонаш

چو شمع از حد برونشد سوز جانش

Парешони гашти ҳоли ходимонаш

پریشان گشت حال خادمانش

Заранги чеҳрау беморӣ ӯ

زرنگ چهره و بیماری او

Шуданд огаҳи зи сӯзу зорӣ ӯ

شدند آگه ز سوز و زاری او

Чу сӯзи шамъ беш аз пеш будӣ

چو سوز شمع بیش از پیش بودی

Дамодами доғ бар доғаш фузудӣ

دمادم داغ بر داغش فزودی

Замираши гашт бар кофури зоҳир

ضمیرش گشت بر کافور ظاهر

Ба розаши баради анбари буии охир

به رازش برد عنبر بوی آخر

Бадв гуфтанд к-эии моҳи дили оро

بدو گفتند کای ماه دل آرا

Чароғи хонаи чашму дили мо

چراغ خانه چشم و دل ما

Далелу раҳнамои дурбинон

دلیل و رهنمای دوربینان

Аниси хилват танҳо нишинон

انیس خلوت تنها نشینان

Ниҳоли гулшани ҳису ҷамолӣ

نهال گلشن حس و جمالی

Чу сарви ноз дар ҳади камолӣ

چو سرو ناز در حد کمالی

Чаро бо ин ҷамолу сари фарозӣ

چرا با این جمال و سر فرازی

Мудом аз ашки ҳасрати мигдозӣ

مدام از اشک حسرت میگدازی

Магари дории зи сӯзи ишқи тобӣ

مگر داری ز سوز عشق تابی

Ки миризди зи гулбаргати гулобӣ

که میریزد ز گلبرگت گلابی

Дилати сӯзади зғм кин гиряи хезад

دلت سوزد زغم کاین گریه خیزد

Касе бе сӯзи дил чун ашки резад

کسی بی سوز دل چون اشک ریزد

Агар ошиқи Неи ин зорят чист

اگر عاشق نیی این زاریت چیست

Ҷигари сӯзӣу шаб бедорят чист

جگر سوزی و شب بیداریت چیست

Туро гар нест оҳ оташ олуд

ترا گر نیست آه آتش آلود

Чаҳ хезад аз дилати ҷони нафаси дӯд

چه خیزد از دلت جان نفس دود

Хаёлии мипзӣ бо сӯзу зорӣ

خیالی میپزی با سوز و زاری

Ва гарна дар сари ин оташ чаҳ дорӣ

و گرنه در سر این آتش چه داری

Ҳамон беҳтар ки роз аз мо бапушӣ

همان بهتر که راز از ما بپوشی

Бигӯе ҳолу зини оташи нҷўшӣ

بگویی حال و زین آتش نجوشی

Агар мо огаҳ аз кор ту бошем

اگر ما آگه از کار تو باشیم

Табиби ҷони бемор ту бошем

طبیب جان بیمار تو باشیم