Чу муҳаррамро набошад бози гӯйӣ

چو محرم را نباشد باز گویی

Хуш ояд ошиқонро рози гӯйӣ

خوش آید عاشقان را راز گویی

Дил ҳар кас ки ганҷ ишқ ёбад

دل هر کس که گنج عشق یابد

Агар пинҳон кунад дил барнатобад

اگر پنهان کند دل برنتابد

Агар тарсад ки бо ҳар ёр гуяд

اگر ترسد که با هر یار گوید

Равад кунҷӣ ва бо девор гуяд

رود کنجی و با دیوار گوید

Ба ёрони шамъи рози хеши бргФт

به یاران شمع راز خویش برگفت

Забон бикшод ва аз сӯз ҷигар гуфт

زبان بگشاد و از سوز جگر گفت

Ки аз ишқи оташӣ дар сина дорам

که از عشق آتشی در سینه دارم

Валикин бар забон бо кас наёрам

ولیکن بر زبان با کس نیارم

Марои дил бардааст аз дасти ёрӣ

مرا دل برده است از دست یاری

Чаҳ ёрии гарми Меҳрии ғмгсорӣ

چه یاری گرم مهری غمگساری

Ҳумоюни пайкарии фархундаи фолӣ

همایون پیکری فرخنده فالی

Ба икрнгӣ чу ман шӯридаи ҳоле

به یکرنگی چو من شوریده حالی

Сбкрўҳӣ кигар бар гул нишастӣ

سبکروحی که گر بر گل نشستی

Надидӣ барги гул аз ваии шикастӣ

ندیدی برگ گل از وی شکستی

зи дарҷи меҳрбонии дона ӣӣ буд

ز درج مهربانی دانه یی بود

зи девони вафои парвона ӣӣ буд

ز دیوان وفا پروانه یی بود

Ҳадисаши бскаҳ будӣ оташи ангез

حدیثش بسکه بودی آتش انگیز

Фикандӣ дар дили ман оташи тез

فکندی در دل من آتش تیز

Аҷаби ширини ҳадисии пари намак буд

عجب شیرین حدیثی پر نمک بود

Набӯд аз инсу ҷин гуё малик буд

نبود از انس و جن گویا ملک بود

Чу бо ӯ гарм кардам дил ба ёрӣ

چو با او گرم کردم دل به یاری

Фалак кардаш ҷудо аз ман ба хорӣ

فلک کردش جدا از من به خواری

Фиканд аз нокасе дар чанги бодаш

فکند از ناکسی در چنگ بادش

Чу гулбарг аз ҷафо барбод додаш

چو گلبرگ از جفا برباد دادش

Дил аз халқам набӯдӣ ҷузи бадви шод

دل از خلقم نبودی جز بدو شاد

Дареғу дард кӯҳам рафт бар бод

دریغ و درد کوهم رفت بر باد

Ҳадиси даврӣ ӯ бо ки гӯям

حدیث دوری او با که گویم

Нишону ном ӯ боз аз ки ҷӯям

نشان و نام او باز از که جویم

Дарин меҳнат ки ҷӯяд чораи ман ?

درین محنت که جوید چاره من؟

Ки гуяд қиссаи овораи ман ?

که گوید قصه آواره من؟

Надонам пеш аз он каз по нишинам

ندانم پیش از آن کز پا نشینم

Рух ӯ бози байнам ё набинам

رخ او باز بینم یا نبینم