Шуниданд он ду тан чун қиссаи шамъ

شنیدند آن دو تن چون قصه شمع

Ботш сӯхтанд бунёди насиҳат

بآتش سوختند بنیاد نصیحت

Бадви гуфто ки эй сарви гули андом

بدو گفتا که ای سرو گل اندام

Чаро сӯзад касе зи андешаи хом

چرا سوزد کسی ز اندیشه خام

Бад-ӣни оташ ки дорӣ дар сари хеш

بدین آتش که داری در سر خویش

Хаёлии паз ки ёбӣ дар хури хеш

خیالی پز که یابی در خور خویش

Ту дар ҳасани офтоби длФрўзӣ

تو در حسن آفتاب دلفروزی

Ба меҳри зарра ӣӣ то чанд сӯзӣ

به مهر ذره یی تا چند سوزی

Гар аз парвона хоҳӣ зад дигар дам

گر از پروانه خواهی زد دگر دم

з ғайрат мекашад бодати бикдм

ز غیرت میکشد بادت بیکدم

Ба чанги бод агар дар тоб ва печ аст

به چنگ باد اگر در تاب و پیچ است

Раҳо кун то баради бодаш ки ҳеҷ аст

رها کن تا برد بادش که هیچ است

Макаши оҳ аз дил ва аз вай макун ёд

مکش آه از دل و از وی مکن یاد

Мада чун гули ҷамоли хеш бар бод

مده چون گل جمال خویش بر باد

Макун бар рӯй ҳар нокаси табассум

مکن بر روی هر ناکس تبسم

Макаш бар худ забони таъни мардум

مکش بر خود زبان طعن مردم

Марези ин сими ашк аз дида ҳар дам

مریز این سیم اشک از دیده هر دم

Ки аз сим вуҷӯдат мешавад кам

که از سیم وجودت میشود کم

Тугар аз доғи дил оташ фурӯзӣ

تو گر از داغ دل آتش فروزی

На танҳо худ ки моро низ сӯзӣ

نه تنها خود که ما را نیز سوزی

Чу михизди зи гулбаргати гулобӣ

چو میخیزد ز گلبرگت گلابی

Нишони ин оташи савдои бобӣ

نشان این آتش سودا بآبی

Агар парвона мерад ҳам турои пеш

اگر پروانه میرد هم ترا پیش

Шарории мурдаи гир аз оташи хеш

شراری مرده گیر از آتش خویش

Шикорӣ гар кунӣ ӯро расони зарб

شکاری گر کنی او را رسان ضرب

Ки бории гардӣ аз паҳлавӣ ӯ чарб

که باری گردی از پهلوی او چرب

Чаро шоҳи афканди он сайд бар хок

چرا شاه افکند آن صید بر خاک

Ки бошад айб агар бандади бФтрок

که باشد عیب اگر بندد بفتراک

Бибин перии ман кам кун ҷавонӣ

ببین پیری من کم کن جوانی

Сухан бишинав зи перон то туоне

سخن بشنو ز پیران تا توانی