Хуши онкасро ки чун шамъи диловез

خوش آنکس را که چون شمع دلاویز

Забонӣ дар даҳонаст оташи ангез

زبانی در دهانست آتش انگیز

На чун боди хунаки ҳргаҳ нафас ронад

نه چون باد خنک هرگه نفس راند

Чароғи шавқи соҳиб дард бинишонад

چراغ شوق صاحب درد بنشاند

Нсиҳтгў чу худ бедард бошад

نصیحتگو چو خود بی درد باشد

Ҳар он пандӣ ки гуяд сард бошад

هر آن پندی که گوید سرد باشد

Чу шамъаши панд ӯ бар дили сабк буд

چو شمعش پند او بر دل سبک بود

Дам ӯ бар дили гармаши хунак буд

دم او بر دل گرمش خنک بود

зи панди сард ӯ будӣ мушавваш

ز پند سرد او بودی مشوش

Ту гуфтӣ миздии обӣ бар оташ

تو گفتی میزدی آبی بر آتش

Бадви гуфто ки набӯд ҳеҷ дардат

بدو گفتا که نبود هیچ دردت

Аз он яхи борад аз гуфтори сардат

از آن یخ بارد از گفتار سردت

Ту эй фарсӯда , сӯзи дил чаҳ доне

تو ای فرسوده، سوز دل چه دانی

Ки доими ҳамнафас бо мурдагонӣ

که دایم همنفس با مردگانی

Фусун бар ман мадами чандини Фсрдн

فسون بر من مدم چندین فسردن

Ки хоҳам аз дами сарди ту мурдан

که خواهم از دم سرد تو مردن

Агар будӣ хунаки боди дили озор

اگر بودی خنک باد دل آزار

Хунак тар бӯда ӣӣ аз ваии ту бисёр

خنک تر بوده یی از وی تو بسیار

Турои бас аз сифедии ин ишорат

ترا بس از سفیدی این اشارت

Ки кам бошад сифедонро ҳарорат

که کم باشد سفیدان را حرارت

Бозодии мада аз ишқи пандам

بآزادی مده از عشق پندم

Ки ман дар оташи дили пои бандам

که من در آتش دل پای بندم

зи доғи дил кӣ осоиш пазирам

ز داغ دل کی آسایش پذیرم

Магари осоидми дил чун бимирам

مگر آسایدم دل چون بمیرم

Касе каши ҳамчуи ман оташ бҷон аст

کسی کش همچو من آتش بجان است

Бадви мурдани ҳаёт ҷовдон аст

بدو مردن حیات جاودان است

Азин оташ ки ишқам дар дил афрӯхт

ازین آتش که عشقم در دل افروخت

Ба ҳар ҳоле ки бошад боядам сӯхт

به هر حالی که باشد بایدم سوخت

Чу натавонӣ раҳанд аз оташами тан

چو نتوانی رهاند از آتشم تن

Маро дар оташ дигар Маяфкан

مرا در آتش دیگر میفکن

Гирифтам каз вафое панд гӯям

گرفتم کز وفایی پند گویم

Хунак гардӣ нагӯйӣ чанд гӯям

خنک گردی نگویی چند گویم

Чунин кин оташам дар дил баландаст

چنین کاین آتشم در دل بلندست

Бар ӯ оби сухан кӣ сӯдманд аст

بر او آب سخن کی سودمند است

Ба ҳар ҷоиикаҳи оташи коргари гашт

به هر جاییکه آتش کارگر گشت

Касе обаш чу зад худ тезтар гашт

کسی آبش چو زد خود تیز تر گشت

Чу мисўзди зи сар то пои вуҷӯдам

چو میسوزد ز سر تا پا وجودم

Надорад марҳами кофури судам

ندارد مرهم کافور سودم

Ту худ он нестӣ каз ғмгсорӣ

تو خود آن نیستی کز غمگساری

Намоеи гарме бо ман биорӣ

نمایی گرمیی با من بیاری

Магар кин корам аз анбари кушояд

مگر کاین کارم از عنبر گشاید

Ки ин буии вафо аз анбар ояд

که این بوی وفا از عنبر آید