Хушо длхстаҳ ӣӣ кӯраст ёрӣ

خوشا دلخسته یی کور است یاری

Хушо ёрӣ ки дорад ғмгсорӣ

خوشا یاری که دارد غمگساری

Гар инро оташӣ дар дил фурӯзад

گر این را آتشی در دل فروزد

Дил ӯ ҳам зи баҳр ин бисӯзад

دل او هم ز بهر این بسوزد

Асири онкас ки ӯ ёрӣ надорад

اسیر آنکس که او یاری ندارد

Ҳазини он дил ки ғмхўорӣ надорад

حزین آن دل که غمخواری ندارد

Чу анбар дид ҳол ӯ мушавваш

چو عنبر دید حال او مشوش

Ниҳод аз баҳр ӯ бӯе бар оташ

نهاد از بهر او بویی بر آتش

Дар оташи буии худ анбар чу биниҳод

در آتش بوی خود عنبر چو بنهاد

Румузи ғайб гӯйӣ кард бунёд

رموز غیب گویی کرد بنیاد

Ки ҳолеи мунқалиб май байнам ӯ ро

که حالی منقلب می بینم او را

Бғоити музтариб май байнам ӯ ро

بغایت مضطرب می بینم او را

Гар аз беморяш пурсӣ харобаст

گر از بیماریش پرسی خرابست

Вар аз сабру сукӯн дар изтиробаст

ور از صبر و سکون در اضطرابست

Чу мӯе гашта аз заъф ва чунонаст

چو مویی گشته از ضعف و چنانست

Казу то марги мӯе дар миёнаст

کزو تا مرگ مویی در میانست

Аҷаби бемору маҳзун май намояд

عجب بیمار و محزون می نماید

Даруни ришу ҷигари хӯн май намояд

درون ریش و جگر خون می نماید

Ба саҳройӣ ҳаме гардад чу нахҷӣр

به صحرایی همی گردد چو نخجیر

Ки натавон шерро бастан ба занҷир

که نتوان شیر را بستن به زنجیر

Дар он водӣ ки он мискин асир аст

در آن وادی که آن مسکین اسیر است

Ҳавои дӯзахи онҷои змҳрирст

هوای دوزخ آنجا زمهریرست

На чандон бихўдӣ ҳаст аз ҷунунаш

نه چندان بیخودی هست از جنونش

Ки бози орм ба тъўизу фусунаш

که باز آرم به تعویذ و فسونش

Гараш лутфи ту пиромн нагардад

گرش لطف تو پیرامن نگردد

Чароғи кор ӯ равшан нагардад

چراغ کار او روشن نگردد

зи ёригар касе дасташ нагирад

ز یاری گر کسی دستش نگیرد

Ба танҳоӣ ва бе ёрии бимирад

به تنهایی و بی یاری بمیرد

Агар пурсӣ куҷо ӯро мақом аст

اگر پرسی کجا او را مقام است

Заминии тира аз сарҳад шом аст

زمینی تیره از سرحد شام است

Тугар беморӣ ӯ ҳам сина ришаст

تو گر بیماری او هم سینه ریشست

Басии ҷонсӯзӣ ӯро аз ту беш аст

بسی جانسوزی او را از تو بیش است

Ту чун гулгар дил аз доғати Фкорст

تو چون گل گر دل از داغت فکارست

Чу булбули доғу дард ӯ ҳазораст

چو بلبل داغ و درد او هزارست

Чу ӯ ҷузи баҳри ту ранҷур набӯд

چو او جز بهر تو رنجور نبود

Ту ҳамгар сӯзӣ аз ғам давр набӯд

تو هم گر سوزی از غم دور نبود

Ки маъшӯқу муҳиби поки дида

که معشوق و محب پاک دیده

Ду тан бошад зи як ҷони офарӣда

دو تن باشد ز یک جان آفریده

Буд хуршеди тобони сӯрати дӯст

بود خورشید تابان صورت دوست

Дили пок аз сафо ойӣна ӯст

دل پاک از صفا آیینه اوست

Агар зи ойӣна то хуршеди тобон

اگر ز آیینه تا خورشید تابان

Буд баъди масофати сад биёбон

بود بعد مسافت صد بیابان

Чу меҳр аз тоби сӯзи синаи сӯзад

چو مهر از تاب سوز سینه سوزد

Бҷони ойӣнаро оташ фурӯзад

بجان آیینه را آتش فروزد

Кунун эй лола рӯй анбарин мӯӣ

کنون ای لاله روی عنبرین موی

Сеӣ қади сарви нози оташин рӯй

سهی قد سرو ناز آتشین روی

Махӯр ғам гарчи ҷонати ҳиҷр ӯ сӯхт

مخور غم گرچه جانت هجر او سوخت

Ки хоҳад рӯят аз васл вай афрӯхт

که خواهد رویت از وصل وی افروخت

Басӯрат давр ва дар маънӣ қарин аст

بصورت دور و در معنی قرین است

Бурун аз чашм ва дар дил ҳамнишин аст

برون از چشم و در دل همنشین است

Висол ӯ ?герат гӯям насиб аст

وصال او گرت گویم نصیب است

Баъӣдаст ин валикин анқариб аст

بعیدست این ولیکن عنقریب است